رفتن به محتوای اصلی

احدی‌الحسنییناصطلاح

مقایسهٔ دیدگاه رهبران
توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

پیروزی یا شهادت، دو نیکی مؤمن در جهاد با دشمن به تعبیر قرآن.

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:بیانات در دیدار دانشجویان و جوانان استان قم‌— ۱۳۸۹/۰۸/۰۴

تعریف در کلام رهبر

ایشان با یک نفر دیگر وارد منزل امام می‌شوند. گویا امام اینها را به یک مأموریتی فرستاده ـ البته اینها در حدیث نیست، استنباط من است ـ و احتمال این هست که در این مأموریت، اینها جان خودشان را از دست بدهند. تا امام می‌بیند که اینها آمده‌اند، می‌فهمد که مأموریت با موفقیت انجام گرفته. بدون اینکه آنها حرفی بزنند و گزارشی بدهند و مطلبی را بیان کنند، امام ابتدائاً بنا می‌کند حرف‌زدن؛ می‌گوید خدا دل شما را شفا داد، خدا کینۀ دل شما را خالی کرد، خدا شما را بر دشمنتان مسلط کرد، خدا به شما، یکی از دو حُسن را داد. در قاموس اسلامی، رفتن به جنگ با دشمن، یکی از دو نیکی، و یکی از دو شانس را دارد: «قُل هَل تَرَبَّصُونَ بِنا اِلاّ اِحدَی الحُسنَیَیِ»[30]. این منطق اسلام است. در جنگ، یکی از دو نیکی برای انسان هست؛ یا این است که بر رقیب و حریف غلبه می‌کند و پیروز می‌شود، یا این است که به دست او شهید می‌شود. مردن برای آن‌کسی‌که در راه خدا جهاد می‌کند، معنی ندارد؛ کشته‌شدنِ معمولی نیست. ممکن نیست یک نفر آدمی را که مجاهد فی‌سبیل‌الله است، مردارش کنند، او را به یک صورت معمولی بکُشند؛ دشمن، او را شهید می‌کند. مردن او شهادت است و شهادت بالاترین فوزی است که یک مسلمان می‌تواند به آن نائل شود. بنابراین یک حُسن، پیروزی است، و یک حُسن، شهادت است. امام وقتی‌که دید اینها سربلند برگشتند، فرمود شما یکی از این دو حُسن را گیر آورده‌اید. آن چیست؟ پیروزی است. پس پیداست که اینها به مبارزه رفته بودند، به جریان حادّی رفته بودند. بعد از آنکه این جملات را بیان می‌کند، می‌فرماید: «اگر آن صورت دیگر پیش می‌آمد و شما به دست دشمن کشته می‌شدید، جای شما در مقامات عالی بهشت و رضوان خدا بود.» مطلبی که در این روایات بیشتر نظر من را جلب کرده، این است که راوی، پسر یکی از این دو مأمور امام است؛ او نقل می‌کند. در روایت نمی‌گوید پدر من و معلّی کجا رفته بودند، با کدام دشمن درگیر شده بودند، ماجرای زدوخورد اینها از چه قرار بود و امام کِی به اینها این دستور را داده بود؛ اینها هیچ مطرح نیست. چرا مطرح نیست؟ برای خاطر اینکه تقیّه است. تشکیلات است، بنا نیست این پسر بداند که بابا کجا رفته. پدری که از بیان امام، سرشار از مسرّت شده، برگشته به پسرش نقل کرده که امام به ما این‌طور گفت. یا شاید این پسر وقتی‌که وارد منزل امام شده‌اند، همراه پدر بوده و این جریان را شنیده؛ یا به‌عنوان خبر، این پدر با یکی از دوستانش مطلب را در میان گذاشته و پسر شنیده. اما پسر بنا نیست بداند پدر کجا رفته بوده، برای چه رفته بوده، امام کِی به او گفته بود. چرا؟ چون تشکیلاتِ مستور و مخفی شیعه است؛ تقیّه است. (51/11/25)

پیروزی یا شهادت، دو نیکی جنگ با دشمن در منطق اسلام

… داد، خدا کینۀ دل شما را خالی کرد، خدا شما را بر دشمنتان مسلط کرد، خدا به شما، یکی از دو حُسن را داد. در قاموس اسلامی، رفتن به جنگ با دشمن، یکی از دو نیکی، و یکی از دو شانس را دارد: «قُل هَل تَرَبَّصُونَ بِنا اِلاّ اِحدَی الحُسنَیَیِ»[30]. این منطق اسلام است. در جنگ، یکی از دو نیکی برای انسان هست؛ یا این است که بر رقیب و حریف غلبه می‌کند و پیروز می‌شود، یا این است که به دست او شهید می‌شود. مردن برای آن‌کسی‌که در راه خدا جهاد می‌کند، معنی ندارد؛ کشته‌شدنِ معمولی نیست. ممکن نیست یک نفر آدمی را که مجاهد فی‌سبیل‌الله است، مردارش کنند، او را به یک صورت معمولی بکُشند؛ دشمن، او را شهید می‌کند. مردن او شهادت است و شهادت بالاترین فوزی است که یک مسلمان …

نبود خسارت برای مؤمن در دیدگاه توحیدی

… شما، پیدایش شما، حیات شما، تنفس شما با یک هدفی تحقق پیدا کرده است، دنبال آن هدف میگردید و برای رسیدن به آن هدف، تکاپو و تلاش میکنید. از نظر خدای متعال که آفریننده‌ی هستی است، خود این تکاپو هم اجر و پاداش دارد. به هر نقطه‌ای که رسیدید، در واقع به هدف رسیدید. این است که در دیدگاه توحیدی، خسارت و ضرر برای مؤمن اصلاً متصور نیست. فرمود: «ما لنا الّا احدی الحسنیین»؛ یکی از دو بهترین در انتظار ماست؛ یا در این راه کشته میشویم، که این بهترین است؛ یا دشمن را از سر راه برمیداریم و به مقصود میرسیم، که این هم بهترین است. پس در اینجا ضرری وجود ندارد.