ثبت دقیق زحمات ناپیدای نیروها نزد خدا و امام زمان (عج)
امیدواریم که اگر خلق خدا، ریزهکارىهاى زحمات شما و خونِدلهاى شما و مجاهدات شما را درک نمیکنند، کرامالکاتبین و مأمورین غیبى الهى بدقّت همهى خصوصیّات کارهاى شما را ــ که بحمدالله کم هم نیست ــ ثبت کرده باشند؛ و یقیناً کردهاند و در محضر پروردگار و وجود مقدّس ولىّعصر مایهى سربلندى شماها شده باشند.
ناتوانی نظامهای بشری در ادای حق کارگزاران و جبران آن از سوی خدا در دنیا و آخرت
… نمیتوانید از این دست بکشید، کیست که آن احساس شوق شما به کار را و دلسوزى شما را که [میگویید] «باشد، من کار شخصى را رها میکنم؛ آن لذّت و خوشىاى را که در نبودن کار هست رها میکنم و این کار را هم تمام میکنم» بتواند ثبت کند؟ یا همهى این چیزها را بتواند ثبت کند؟ هیچ نظام بشرىاى قادر نیست که حقّ کارگزاران را با دقّت اداء کند. حُسن نظام الهى این است که وقتى هیچکس نتوانست، تازه نوبتِ خود خداى متعال و مأمورین الهى است که اینها را ثبت کنند و به خود شما برگردانند؛ نه فقط در آخرت، که در دنیا هم آثار آن را برمیگردانند. توفیقات شخصى شما، توفیقات معنوى شما، روشنى دل شما، شوق شما به انجام وظیفهى بیشتر، همه پاداشهایى است که خدا به شما دارد میدهد.
عوض بهتر الهی در برابر گذشتن از امور دنیا
هر شغلى، هر مقامى، یک اقتضائاتى دارد. انسان باید آن اقتضائات را قبول کند. التزام به شىء، التزام به لوازم آن است. با این لباس، از برخى از چیزها باید گذشت. البتّه در قبال هر چه انسان در دنیا از آن بگذرد، خداى متعال چیزى دارد که «فیهِ قُرَّةَ اَعیُن»؛[6] بهتر از آن را خدا میدهد. از چیزهایى باید گذشت. یک جوان همسنّ شما، فرض بفرمایید در خیابان اگر راه برود، با رفیقهایش شوخى بکند، قهقهه هم بزند، دنبال هم[دیگر] هم بدوند، کسى نمیگوید چرا، امّا شما که معمّمید نمیشود بکنید. حالا این یک مثال کوچک بود. از این قبیل هست چیزهایى که انسان وقتى …