رفتن به محتوای اصلی

ابوموسی اشعریشخص

توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

صحابی، والی بصره و کوفه و حکم جنگ صفین.

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:بیانات در خطبه‌‌های نمازجمعه— ۱۳۷۷/۰۲/۱۸

تشویق مردم به جهاد پیاده و خروج خودش با چهل استر اموال

… بودند که یک خرده اهل تأمّل بیشتری بودند؛ گفتند صبر کنیم، عجله نکنیم، ببینیم حاکمی که این‌طور درباره جهاد پیاده حرف زد، خودش چگونه بیرون می‌آید؟ ببینیم آیا در عمل هم مثل قولش هست، یا نه؛ بعد تصمیم میگیریم که پیاده برویم یا سواره. این عین عبارت ابن‌اثیر است. او میگوید: وقتی که ابوموسی از قصرش خارج شد، «اخرج ثقله من قصره علی اربعین بغلاً»[26]؛ اشیای قیمتی که با خود داشت، سوار بر چهل استر با خودش خارج کرد و به طرف میدان جهاد رفت! آن روز بانک نبود و حکومتها هم اعتباری نداشت. یک وقت دیدید که در وسط میدان جنگ، از خلیفه خبر رسید که شما از حکومت بصره عزل شده‌اید. این همه اشیای قیمتی را که دیگر نمیتواند بیاید و از داخل قصر بردارد؛ راهش نمیدهند. هر جا میرود، مجبور است با خودش ببرد. چهل استر، …

تحمیل او به‌عنوان حکم به دست جریانی سازمان‌یافته

… نباید باشد. گفت بسیار خب، مالک اشتر، شجاع و آگاه و مخلص و بصیر. گفتند نه‌خیر، آن‌هم همین‌طور است، او این جنگ را اصلاً رها نمی‌کرد، او را می‌گذاریم که برود داوری کند برای اینکه صلح ایجاد کند. حضرت فرمود خب، من اینها را معرفی می‌کنم. گفتند نه! ابوموسی اشعری. خود همین انتخاب، کار مردم عادی نبود. خب، مردم عادی ابوموسی را از کجا می‌شناختند؟ عبدالله‌بن‌عباس که مأمن‌تر[7] و آبرومندتر از ابوموسی اشعری بود، پس عامۀ مردم نبودند که روی ابوموسی انگشت می‌گذاشتند. یک کارهایی هست که وقتی انجام می‌گیرد، یک حرف‌هایی هست که وقتی زده می‌شود، روشن است که این حرف، حرف یک جریان است، یک دستگاه است، یک سازماندهی است، حساب‌شده است. خب چرا ابوموسی؟ ابوموسی‌ای که از اولش هم با علی‌بن‌ابی‌طالب خیلی میانۀ خوبی نداشت.[8] در ماجرای خلافت امیرالمؤمنین، حاکم بصره بود و رها کرد رفت، و نماند؛ حالا در جنگ در کنار امیرالمؤمنین است. اصرار که بایستی او را بگذارید، حضرت قبول نمی‌کردند؛ بالاخره باز با …

تشویق مردم بصره به جهاد پیاده از سوی ابوموسی اشعری حاکم بصره

نمونۀ بعدی، جناب ابوموسی اشعری حاکم بصره بود؛ همین ابوموسای معروف حَکَمیت. مردم را تحریض[20] کرد بر جهاد؛ می‌خواستند بروند یک جایی جهاد کنند، منبر رفت و مردم را تحریض کرد به جهاد. در فضیلت جهاد گفت، در فضیلت فداکاری گفت، گفت، گفت؛ خب خیلی از مردم اسب نداشتند که سوار بشوند بروند، هرکسی باید سوار اسب خودش می‌شد، می‌رفت؛ برای اینکه پیاده‌ها هم بروند، مبالغی هم دربارۀ فضیلت جهادِ پیاده گفت که آقا جهادِ پیاده چقدر فضیلت دارد، چقدر چنین است، چنان است؛ این‌قدر دهانش و نفَسش گرم بود در این سخن، که یک عده از اینهایی هم که اسب داشتند، گفتند ما هم پیاده می‌رویم! اسب چیست! حمله کردند به اسب‌هایشان، راندند، گفتند بروید، شما اسب‌ها ما را از ثوابِ زیادی محروم می‌کنید، ما می‌خواهیم پیاده برویم بجنگیم که به این …

بردن اموال قیمتی بر چهل استر به میدان جهاد و تازیانه زدن به معترضان

«فَلَمّا خَرَجَ» ـ این عین عبارت ابن‌اثیر است ـ می‌گوید: وقتی‌که ابوموسی از قصرش خارج شد، «اَخرَجَ ثَقَلَهُ مِن قَصرِهِ عَلَی اَربَعینَ بَغلًا» اشیای قیمتی‌ای که با خودش داشت، سوار بر چهل اَستر با خودش خارج کرد؛ به‌طرف میدان جهاد می‌رود! آن روز بانک نبود، حکومت‌ها هم اعتباری نداشت، یک‌وقت دیدی وسط میدان جنگ، از خلیفه خبر رسید که شما از حکومت بصره عزل شدی! خب، این‌همه اشیای قیمتی را که دیگر نمی‌تواند بیاید از داخل قصر بردارد، راهش نمی‌دهند؛ مجبور است هرجا می‌رود با خودش ببرد. چهل اَستر، اشیای …