برجستهترین پاراگرافهای هر رهبر دربارهٔ این نمایه، هر کدام از یک متن.
تهیهشده با هوش مصنوعیسرکردهٔ قریش در برابر پیامبر اکرم (ص) و پدر معاویه.
امام خمینی
اسلام ظاهری ابوسفیان و دارودستهٔ او
… که اسلام برای منافقین داشت و از دست منافقین داشت، از دست کفار نداشت. کفار ایستاده بودند در مقابل هم و جنگ هم میکردند و تو سر هم میزدند و پیش میبردند و یا عقب مینشستند. لکن با منافقین چه بکنند؟ منافقی که آمده و میگوید من برای اسلام هستم و اسلام آوردم؟ و مثل اسلام ابو سفیان و دارودسته او، با او چه بکنند؟ این که دارد میگوید من مسلمانم، با مسلمان که نمیشود کاری کرد، این که ظاهرش آمده و اسلام و نماز هم میخواند و جماعت هم میخواند و پای منبر رسول الله هم مینشیند و اشک هم میریزد، با این که نمیشود کاری کرد. امروز هم مسلمانها مبتلای به دستهای از منافقین …
اسلام نیاوردن او تا پایان عمر
… که بخواهند چیز بفهمند؛ دو کار ایشان کردند- از قراری که در تاریخ است- یکی اینکه یکی از سران این کفار فرار کرد و رفت به جده که توی کشتی بنشیند و فرار کند. پیغمبر اکرم جُبه مبارکشان را- به حَسَب این نقل- دادند به کسی که ببر به او بده؛ من از او گذشتم، بیاورش. این ابو سفیان که تا آخر عمرش هم اسلام نیاورد [به] همین صورت بود. آن اولادش هم همین طور. آن ابو سفیان با این همه چیز و آن کفار قریش با آن همه کذا، غنایم را وقتی که آوردند، غنایم حنین را جنگ حنین را، وقتی که آوردند حضرت به اینها داد: صد شتر به این، صد شتر- سیصد شتر به این، چقدر شتر به این، چقدر چیز به اینها داد، با اینکه خوب …
امام شهید سید علی خامنهای
اسلام ظاهری و تسلیم در برابر قوای نظامی پیامبر پس از فتح مکه
… مبارزات پیغمبر صلیاللهعلیهوآلهوسلم با پدر همین معاویه است؛ یعنی با ابوسفیان. هشت سال پیغمبر صلیاللهعلیهوآلهوسلم با بنیامیه جنگیده است، با قریش، که در رأسشان در سالهای آخر ابوسفیان قرار داشت. هشت سال پیغمبر صلیاللهعلیهوآلهوسلم مبارزه کرد. در سال هشتم هجرت، پیغمبر صلیاللهعلیهوآلهوسلم با دههزار [نفر] سپاه رفت و مکه را فتح کرد و بنیامیه که راه هر نوع دفاع از جان خود را مسدود میدیدند، درمقابل پیغمبر تسلیم شدند؛ یعنی به ظاهر اسلام آوردند. ابوسفیان و فرزندان و تمام عشیرهاش به اسلام گرویدند. و البته مسلمانشدن نبود، تسلیم قوای نظامی شدن بود. برای ابوسفیان، فکر برای جان است. برای مردمی که در جهت ضد انقلابِ تکاملی اسلام حرکت میکردند، ابتدائاً مسئلۀ جان مطرح بود. اگر فردپرستند، اگر تابع اختلاف طبقاتی هستند، اگر عرب را از مَوالی[12] جدا میدانند و به تبعیض نژادی قائلند، همه به خودشان برمیگردد و …
سفارش به دستبهدست کردن خلافت میان بنیامیه
… اعتقادى اصلاً ما بحث نمیکنیم؛ یعنى من خوش ندارم از آن دیدگاه مسائل را بررسى کنم؛ فقط [از دید] تاریخی ــ در یک مجلسى ابوسفیان که آن وقت نابینا هم شده بود، با دوستانش دُور هم نشسته بودند؛ ابوسفیان پرسید چه کسانی در جلسه هستند؟ گفتند: فلانى، فلانى، فلانى؛ بعد از آنکه خاطرجمع شد که در جلسه آدم بیگانهاى نیست و فهمید همه خودى هستند، خطاب کرد به آنها و گفت: تَلَقَّفوها تَلَقُّفَ الکُرَة؛[2] مثل توپ، خلافت را به هم پاس بدهید و نگذارید از دست شما خارج بشود. البتّه ابوسفیان آن وقت مسلمان بود، اسلام آورده بود، منتها اسلامِ بعد از فتح یا مشرف به فتح؛ اسلامِ دوران غربت نبود، اسلامِ بعد از قدرت اسلام بود، نه اسلامِ زمان ضعف. خب، این جریان در زمان امام حسن مجتبىٰ (علیه الصّلاة و السّلام) به اوج قدرت خود رسید؛ و همان …
خطر تصاحب موقعیت به دست کافردلان مسلماننام در جنگ داخلی
… استعمار خارجی غلبه پیدا میکند، امپراتوری روم میآید جلو، امپراتوری ایران میآید جلو؛ نزدیکتر [از اینها]، یهودیهای گریزانشدۀ از اطراف مدینه، باز برمیگردند و اخلال میکنند؛ دیری نمیگذرد که اسلامی و قرآنی و جامعۀ اسلامیِ پیغمبر باقی نخواهند ماند. و من میگویم نوبت به آنها نمیرسید، قبل از آنیکه آنها بیایند، کافردلانِ مسلماننام، یعنی ابوسفیان و دیگران میآمدند، موقعیت را میبردند؛ «سومی آمد و زر را زد و برد!»[2]، میبردند؛ این یک راه.
جنگ و معارضهٔ خاندان ابوسفیان با پیامبر (ص) در مکه و مدینه
بعد میرویم سراغ معاویه. معاویه همان کسی است که آنوقتیکه امیرالمؤمنین ایمان آورد، او ایمان نیاورد. امیرالمؤمنین از اسلام دفاع کرد، او و پدر و برادر و قوم و خویشهایش، با امیرالمؤمنین و با پیغمبر و با اسلام جنگیدند. تمام سیزده سال زندگی پیغمبر در مکه، بین پیغمبر و جناح ابوسفیان و فرزندان ابوسفیان جنگ و معارضه بود. بعد هم که پیغمبر به مدینه آمدند، بازهم دائماً با اینها درگیری و جنگ و نزاع داشتند؛ در بدر و در احد و در احزاب و در همۀ این جنگهایی که تا سال هشتم وجود داشت، امیرالمؤمنین در کنار پیغمبر، معاویه در نقطۀ مقابل! تا وقتیکه پیغمبر اکرم مکه را فتح کرد. وقتی مکه را فتح کرد، ابوسفیان ایمان آورد، همۀ کسانی که مغلوب شده بودند، ایمان آوردند، معاویه هم ایمان آورد.
سفارش به بنیامیه برای دستبهدست کردن خلافت میان خود
… خوش ندارم از آن دیدگاه مسائل را بررسی کنم؛ فقط تاریخی ـ در یک مجلسی ابوسفیان که نابینا هم شده بود آنوقت، با دوستانش دور هم نشسته بودند. ابوسفیان بعد از آنکه خاطرجمع شد که در جلسه آدم بیگانهای نیست ـ پرسید: چه کسانی در جلسه هستند؟ گفتند فلانی، فلانی، فلانی. فهمید همه خودی هستند ـ خطاب کرد به آنها گفت: «تَلَقَّفوها تَلَقُّفَ الکُرَةِ»[1]. مثل توپ، این را به هم پاس بدهید، نگذارید از دست شما خارج بشود. خب، ابوسفیان البته آنوقت مسلمان بود، اسلام آورده بود، منتها اسلامِ بعد از فتح یا مشرِف به فتح؛ اسلامِ دوران غربت نبود، اسلامِ بعد از قدرتِ اسلام بود، نه اسلامِ زمان ضعف اسلام. خب این جریان، در زمان امام حسن مجتبی علیهالصلاةوالسلام به اوج خودش رسید، اوج …