رفتن به محتوای اصلی
توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

موجودی که در قرآن از سجده بر آدم سر باز زد و رانده شد.

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:سخنرانی در جمع اعضای مجلس خبرگان و ائمه جمعه کل کشور (منشا مفاسد عالم)— ۱۳۶۳/۱۱/۱۴

سجده نکردن بر آدم به سبب خودبینی و مطرود شدن

… است- تعلیم می‌کند، و بعد می‌گوید عرضه کنید! آنها می‌بینند که عاجزند. آنها، خوب! عقب‌نشینی می‌کنند. بعد از این که خلق می‌کند آدم را، امر می‌کند که سجده کنند، «ملائکه الله» همه سجده می‌کنند، لکن ابلیس نمی‌کند. نکته این که ابلیس نمی‌کند، این است که خودبین است. می‌گوید: خَلَقْتَنی مِنْ نارٍ وَ خَلَقْتَهُ مِنْ طینٍ[2]؛ من از آتش خلق شدم، او از خاک خلق شده است؛ او پست‌تر از من است، من بالاتر از او هستم. آن هم جنبه خودبینی دارد، و روی این زمینه سجده نمی‌کند و مطرود می‌شود.

سوگند به بازداشتن اکثر انسان‌ها از توجه به خدا

بعد از آن که مهلت را می‌گیرد و خاطر جمع می‌شود، آن وقت خدا را تهدید می‌کند به این که؛ به آن عزتت قسم، به آن اسمی که من را اغوا کردی قسم که اینها را نمی‌گذارم که اکثرشان به تو توجه کنند. از بین یدشان می‌آیم، از خلفشان می‌آیم، از یمین‌شان می‌آیم، از شمال‌شان می‌آیم. وَ لا تَجِدُ اَکْثَرَهُمْ شاکِرینَ[3] خدا هم جواب را می‌دهد.