احمد عزیزم، ان شاء الله تعالی سلامت باشید. ماها بحمد الله تعالی سلامت هستیم. از اینکه حضرت آقای اخوی[1] با تنهایی میگذرانند نگران هستم؛ نگذارید به ایشان بد بگذرد. نمیدانم قضیه منزل[2] برای محرّم و صفر است یا امری حادث شده است. در نوشتههای خود احتیاط کنید و امضا نکنید و شما مشغول تحصیل و تهذیب نفْس باشید و دخالت در امری نکنید.[3] خدمت حضرت حجت الاسلام و المسلمین آقای اخوی سلام برسانید. به دخترها و مخدره اهل بیت سلام برسانید. و السلام علیکم.
خانم مهمان دارند و نمیرسند چیزی بنویسند. بحمد الله تعالی سالم هستند و همین طور سایرین. پاکت جوف[4] را به وسیله مطمئنی زود برسانید.
7 صفر 92- پدرت
پاورقیها
۱.آقای سید مرتضی پسندیده آقای سید احمد خمینی درباره پاورقیهای این نامه چنین مرقوم داشتهاند:
۲.ساواک بارها منزل حضرت امام را در قم محاصره میکرد و ماهها و هفتهها از تردد افراد جلوگیری میکردند، ایشان سوال کردهاند که آیا بعد از ماه محرّم و صفر تردد آزاد میشود یا خیر؟ زیرا تنها این جانب و دو نفر کارگر به نامهای مشهدی رضا و میرزا ناد علی میتوانستیم تردد کنیم.
۳.امام برای اینکه اگر محتوای نامه لو رفت مسئلهای برای من به وجود نیاید، این موضوع را برای رد گم کردن مینوشتند و این مطلب بین من و ایشان دائماً تکرار میشد؛ من هم مرتباً برای ایشان مینوشتم که در کاری دخالت ندارم. مثلًا در همین نامه ایشان نوشتهاند:« احتیاط کرده و نامه را امضا نکنید» که این با« دخالت نکن» در نامههای قبل و بعدی به هیچ وجه نمیسازد.
۴.اکثر قریب به اتفاق این نامهها مسائل مربوط به مبارزه بوده است. بنده و سایرین اجازه نسخهبرداری و فتوکپی از این نامهها را نداشتیم؛ چون حرام بود که در پاکتها را باز کنیم؛ و متاسفانه گیرندههای این نامهها اکثراً آنها را محو میکردند و یکی از با ارزش ترین اسناد مبارزه درباره دوره پانزده ساله تبعید حضرت امام و کار مخفی ایشان بر روی علمای مبارز و مردم انقلابی ضد رژیم شاه از بین رفته است.