نامه به آقای سید احمد خمینی (تاکید بر توجه بیشتر به آقای پسندیده)

بسمه تعالی‌

احمد عزیزم، ان شاء الله تعالی سلامت باشید. ماها بحمد الله تعالی سلامت هستیم. از اینکه حضرت آقای اخوی [۱] با تنهایی می‌گذرانند نگران هستم؛ نگذارید به ایشان بد بگذرد. نمی‌دانم قضیه منزل [۲] برای محرّم و صفر است یا امری حادث شده است. در نوشته‌های خود احتیاط کنید و امضا نکنید و شما مشغول تحصیل و تهذیب نفْس باشید و دخالت در امری نکنید. [۳] خدمت حضرت حجت الاسلام و المسلمین آقای اخوی سلام برسانید. به دخترها و مخدره اهل بیت سلام برسانید. و السلام علیکم.

خانم مهمان دارند و نمی‌رسند چیزی بنویسند. بحمد الله تعالی سالم هستند و همین طور سایرین. پاکت جوف [۴] را به وسیله مطمئنی زود برسانید.

7 صفر 92- پدرت‌

پاورقی‌ها

[۱] آقای سید مرتضی پسندیده‏ آقای سید احمد خمینی درباره پاورقیهای این نامه چنین مرقوم داشته‏اند:[۲]- ساواک بارها منزل حضرت امام را در قم محاصره می‏کرد و ماهها و هفته‏ها از تردد افراد جلوگیری می‏کردند، ایشان سوال کرده‏اند که آیا بعد از ماه محرّم و صفر تردد آزاد می‏شود یا خیر؟ زیرا تنها این جانب و دو نفر کارگر به نامهای مشهدی رضا و میرزا ناد علی می‏توانستیم تردد کنیم.[۳]- امام برای اینکه اگر محتوای نامه لو رفت مسئله‏ای برای من به وجود نیاید، این موضوع را برای رد گم کردن می‏نوشتند و این مطلب بین من و ایشان دائماً تکرار می‏شد؛ من هم مرتباً برای ایشان می‏نوشتم که در کاری دخالت ندارم. مثلًا در همین نامه ایشان نوشته‏اند:« احتیاط کرده و نامه را امضا نکنید» که این با« دخالت نکن» در نامه‏های قبل و بعدی به هیچ وجه نمی‏سازد.[۴]- اکثر قریب به اتفاق این نامه‏ها مسائل مربوط به مبارزه بوده است. بنده و سایرین اجازه نسخه‏برداری و فتوکپی از این نامه‏ها را نداشتیم؛ چون حرام بود که در پاکتها را باز کنیم؛ و متاسفانه گیرنده‏های این نامه‏ها اکثراً آنها را محو می‏کردند و یکی از با ارزش ترین اسناد مبارزه درباره دوره پانزده ساله تبعید حضرت امام و کار مخفی ایشان بر روی علمای مبارز و مردم انقلابی ضد رژیم شاه از بین رفته است.