نامه به آقای محمد علی گرامی (تاسف از بی‌تفاوتی برخی از علما)

بسمه تعالی‌

خدمت جناب مستطاب عماد الاعلام و ثقه الاسلام آقای گرامی- دامت افاضاته‌

مرقوم شریف واصل و از مطالبش مطلع شدم. مرقوم شده است چند نامه فرستاده‌اید و جواب نداده‌ام. جز یک نامه از شما در نظر ندارم و نمی‌دانم جواب داده‌ام که نرسیده است مثل بسیاری از نامه‌ها یا غفلت شده است؛ در هر صورت احتمالات اصولی که داده بودید هیچ یک در ذهن این جانب نبوده و نیست و از جنابعالی نگرانی نداشته و ندارم. مراسلات را شاید اکثراً حتی مسافرین نرسانند و اگر احیانا برسد جواب هم به همین سرنوشت مبتلا است؛ اما راجع به بی‌مهری بعض آقایان مهم نیست، اگر شما به تکلیف خود عمل کنید و حساب شما نزد خدای تعالی روشن باشد. این جانب با زحمات طاقت فرسا می‌خواستم سوء ظن موجود در طبقات مختلفه سیّما [۱] تحصیل کرده و دانشگاهی را نسبت به علمای دین مرتفع کنم یا تخفیف دهم؛ لکن خود آقایان راضی نیستند یا بعض آنها وَ اللهُ مِن وَرائِهِم مُحیطٌ [۲] و بعض مطلب را شاید ادراک نکرده‌ام. راجع به شخصی [۳] که مرقوم شده بود جلساتش [۴] ضررهایی دارد؛ از وقتی مطلع شده‌ام، تاییدی از او نکرده‌ام و ان شاء الله تعالی نمی‌کنم. در خاتمه از جنابعالی امید دعای خیر دارم و علاقه من به امثال جنابعالی محفوظ است. و السلام علیکم و رحمه الله.

روح الله الموسوی الخمینی‌

پاورقی‌ها

[۱] خصوصاً.[۲]- سوره بروج، آیه ۲۰:« و خدا از همه سو بر آنها احاطه دارد».[۳]- آقای محمود حلبی.[۴]- جلسات انجمن حجتیه.