حکم ابقای آقای میر حسین موسوی در مقام نخستوزیری و مخالفت با استعفای ایشان
رهبر کبیر انقلاب امام خمینی
بسم الله الرحمن الرحیم
جناب آقای موسوی، نخست وزیر محترم.
نامه استعفای شما باعث تعجب شد.
حق این بود که اگر تصمیم بدین کار داشتید، لا اقل من و یا مسئولین رده بالای نظام را در جریان میگذاشتید.
در زمانی که مردم حزب الله برای یاری اسلام فرزندان خود را به قربانگاه میبرند چه وقت گله و استعفا است. شما در سنگر نخستوزیری، در چهارچوب اسلام و قانون اساسی، به خدمت خود ادامه دهید. [۱] در صورتی که نسبت به بعضی از وزرا به توافق نمیرسید، چون گذشته عمل میشود. این حق قانونی مجلس است که به هر وزیری که مایل بود رای دهد.
تعزیرات از این پس در اختیار مجمع تشخیص مصلحت است، که اگر صلاح بداند به هر میزان که مایل باشد در اختیار دولت قرار خواهد داد.
همه باید به خدا پناه بریم؛ و در مواقع عصبانیت دست به کارهایی نزنیم که دشمنان اسلام از آن سوء استفاده کنند.
مردم ما از این گونه مسائل در طول انقلاب زیاد دیدهاند، این حرکات هیچ تاثیری در خطوط اصیل و اساسی انقلاب اسلامی ایران نخواهد داشت.
از آنجا که من به شما علاقهمندم، ان شاء الله عند الملاقاه مسائلی است که گوشزد مینمایم. و السلام.
15/ 6/ 67
روح الله الموسوی الخمینی
پاورقیها
[۱] آقای میر حسین موسوی که یکی از کارگزاران امین و مورد علاقه و حمایت امام خمینی در طول دوران تصدی پست نخستوزیری در حساسترین و دشوارترین مراحل تاریخ بعد از پیروزی انقلاب اسلامی بود، پس از دریافت نظر امام خمینی طی نامهای استعفای خویش را پس گرفت. متن نامه ایشان بدین قرار است:« بسم اللَّه الرحمن الرحیم. محضر مبارک مقام رهبری، حضرت امام خمینی- مد ظله العالی- ضمن تقدیم سلام و تحیات، پیام پدرانه و هشدار دهنده حضرت عالی را به گوش جان شنیدم. این جانب عزت و مصلحت را در تبعیت از مقام معظم رهبری میدانم و استعفای خود را که با انگیزه دلسوزی برای اسلام و انقلاب و مصلحت کشور تقدیم نموده بودم، پس میگیرم. مسائل و مواردی که چارهجویی آنها را به مصلحت کشور میدانم، حضوراً عرض میکنم و در هر حال مطیع امر رهبری به عنوان یک مرید و مقلد بوده و هستم. میر حسین موسوی، نخست وزیر».