پیام به ملت ایران (تجلیل و تکریم از شهدا، جانبازان و اسرا)

بسم الله الرحمن الرحیم‌

وَ لَا تَحسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللهِ اَموَاتاً بَل اَحیَاءٌ عِندَ رَبِّهِم یُرزَقُونَ [۱] اگر نبود در شان و عظمت شهدای معظم فی سبیل الله جز این آیه کریمه، که با قلم قدرت غیب بر قلب مبارک نورانی سید رسل- صلی الله علیه و آله و سلم- نگاشته و پس از تنزل مراحلی به ما خاکیان صورت کتبی آن رسیده است، کافی بود که قلمهای ملکوتی و مُلکی شکسته شود و قلبهای ماورای اصفیاء الله از جَولان در حول آن فرو بسته شود. ما خاکیان محجوب یا افلاکیان چه دانیم که این «ارتزاق عند رب الشهدا» چی است. چه بسا مقامی باشد که خاص مقربان درگاه او جل و علا و وارستگان از خود و ملک هستی باشد.

پس مثل منِ وابسته به علایق و وامانده از حقایق چه گویم و چه نویسم، که خاموشی بهتر و شکستن قلم اولی‌ است.

بارالها، تو واقفی بر اسرار و غیر تو چه داند و چه تواند و چه سان از عهده شکر نعمتهایی که به ملت عزیز ما عطا فرموده‌ای به در آید. ما از عهده شکر شهدای گرانقدر و شهیدان زنده عزیز و اسرا و مفقودین معظم و بازماندگان و وابستگان به آنان و بالجمله ملت بزرگوار نیز نخواهیم برآمد. پس، تو که شکور و غفوری به همه آنان از الطاف خفیه خود مرحمتی فرما؛ و دری از معارف الهیه بر روی همگان بگشا؛ و به شهدای گرانقدر مقام هر چه والاتر، و به شهدای زنده [۲] اجر شهید در راه خود و سلامت و عافیت، و به مفقودین و اسرا صبر و عودت به وطن، و به بازماندگان شهدا و بستگان سایرین اجر و صبر عنایت فرما؛ و ظهور بقیه الله- ارواحنا لمقدمه الفداء- را نزدیک نما. «انَّکَ وَلیُّ النعمهِ و المَغفرهِ».

20 مرداد 65/ 5 ذی حجه 1406

روح الله الموسوی الخمینی‌

پاورقی‌ها

[۱] سوره آل عمران، آیه ۱۶۹:« آنانی را که در راه خدا کشته شدند مرده مپندارید، آنها زندههایی هستند که نزد پروردگارشان روزی دارند».[۲]- منظور، جانبازان و معلولان است