اخبار متواتر از عملکرد ارتش عراق در نجف و کربلا و اهانت آنان به ساحت مقدّس اعتاب عالیه و ورود بىادبانه به صحن و سراى حرمهاى حضرت امیر مؤمنان و حضرت سیّدالشّهدا و حضرت ابوالفضل (علیهم السّلام) و هتک و تخریب آستان مقدّس آنان که قبلهى قلوب شیعیان و محبّان و آزادگان عالم است، هر روز بیش از پیش، پرده از این هتّاکىهاى کینهآلود برداشته، ابعاد جنایت عظیم آنان را آشکارتر میسازد. لعنت و غضب خداوند بر حکّام بعث عراق باد که چون اسلاف[2] خویش، مصیبت عاشورا را بار دیگر تکرار کردند و با یورش وحشیانه به نجف و کربلا، آن کردند که قلم از شرح آن عاجز است؛ و بر عتبات عالیات و مسلمانان مظلوم عراق و حوزههاى علمیّه، آن روا داشتند که طواغیت ستمگر و خونآشام بنىامیّه و بنىعبّاس هم روا نداشته بودند؛ و چنان ضایعه و جراحتى بر قلب دوستان اهلبیت (علیهم السّلام) وارد کردند که سنگینى آن را با هیچ فاجعهاى در این زمان نتوان قیاس کرد؛ «هَیَّجَ اَحزانَ یَومِ الطُّفوف».[3] با این جنایاتى که به دست مزدوران بعث عراق و با حمایت کامل آمریکا و سایر شیاطین بر آستان مقدّس اهلبیت (علیهم السّلام) وارد شد، امّت اسلامى داغدار و عزادار است.
اینجانب این مصیبت بزرگ را به ساحت مقدّس ولىّاللهالاعظم بقیّةالله (ارواحنا فداه) تسلیت عرض کرده و جهت عرض ارادت به پیشگاه مقدّسش و اظهار لعن و نفرت به دشمنان اسلام، روز پنجشنبه هشتم ذىالقعده، برابر با دوّم خرداد را عزاى عمومى اعلام کرده و به سوگ خواهم نشست.
امیدوارم همّت و غیرت دولت و ملّت مسلمان ما، که حبّ اهلبیت پیامبر (علیهم السّلام) را با جان و دل آمیخته دارند، نگذارد که عاملان این جنایات بزرگ، پردهاى از اغفال و تزویر بر آن بکشند؛ و زبان سخنوران و شاعران و دست چیرهى هنرمندان و نویسندگان، این حقایق تلخ را که بخشى از ماجراى فاجعهآمیز این روزگار و سرگذشت ملّتهاى مظلوم است، بدرستى ترسیم کرده و براى همیشه در سینهى تاریخ ثبت نماید. از خداوند قهّار خذلان و نابودى عاملان این جنایت را خواهانم؛ وَ سَیَعلَمُ الَّذینَ ظَلَموِّا اَىَّ مُنقَلَبٍ یَنقَلِبون.[4]
على حسینىخامنهاى
۵ ذىالقعدة ۱۴۱۱
۳۰ اردیبهشت ۱۳۷۰
پاورقیها
۱.کاملالزّیارات، ص ۱۷۷؛ «خدایا! لعنت کن نخستین ستمگرى را که بزور، حقّ محمّد و آل محمّد را گرفت و آخرین کسى که او را در این زور و ستم پیروى کرد.»
۲.گذشتگان، پیشینیان
۳.بحارالانوار، ج ۲۹، ص ۵۵؛ «غم و اندوه روزهاى کربلا را برانگیخت.»
۴.سورهى شعرا، بخشى از آیهى ۲۲۷؛ «... و کسانى که ستم کردهاند، بزودى خواهند دانست به کدام بازگشتگاه برخواهند گشت.»