… پزشکان و بقیه، به من کمک کرده و میکنند. من بدین وسیله از همین جا عرض سلام و ارادت بیپایان خودم را خدمت امام امت میکنم و به ایشان عرض میکنم که در مقابل حوادثی اینچنین، ما هیچ انتظاری نداریم و توقعی نداریم که کمترین رنجشی به خاطر ایشان بنشیند. ما معتقدیم که «سر خمّ می سلامت شکند اگر سبویی».نمایهٔ موضوعی
آیات، روایات، اشعار، مخاطبان و مناسبتها
آیههایی که رهبران به آنها استناد کردهاند، روایتها و دعاهایی که نقل کردهاند، شعرهایی که خواندهاند، و متنهایشان بر اساس مخاطب و مناسبت.
شاعر ذکر نشده (۴۱۹ پاراگراف)
۶- فلسفهی ناهماهنگی و ناهمگونی دانشگاه و حوزه علمیه از القائات دشمنان خدا و خلق است: «متصل، جانهای مردان خداست» آنان که این فلسفه را تبلیغ و القاء میکنند، البته درپی فراهم آوردن وسائل و اسباب و علل آن نیز هستند. دانشگاهیان و روحانیون برای رد این نظر، و خنثی کردن نقشه دشمنان، باید با هوشیاری عمل کنند و عملاً نادرستی آن را به اثبات برسانند.شما تا وقتى نرفتید یک شهرى را از نزدیک ندیدید و نفهمیدید جادّهاش چقدر خراب است، این را لمس نمیکنید؛ این یک چیز طبیعى است؛ همان شعرِ معروفِ «شنیدن کِى بود مانند دیدن»؛ واقعاً شنیدن کِى بود مانند دیدن. وقتى رفتید خودتان زندگى آنجا را، مردم آنجا را، شهر آنجا را، از طرفى هیجان و احساسات و عشق و علاقهى آنها را به خودتان و به دولت و از طرفى محرومیّتهایشان را و دردهایشان را دیدید، مجموعهاى میشوید از این استان؛ یعنى وجود …بدالی منها معصمٌ حین جمّرتو کفّ خضیب زیّنت ببنانیفو الله ما ادری و ان کنت داریابسبع رمین الجمر ام بثمانی[18]بسا باشد که مردی آسمانیبه جانی سر فرازد ملتی رانهد جان در یکی تیر و رهاندز ننگ تیرهروزی کشوری راپای استدلالیان چوبین بودپای چوبین سخت بیتمکین بودکهن جامهی خویش پیراستنبه از جامهی عاریت خواستنگر نماز آن بود کان مظلوم کرددیگران را زین عمل محروم کرد… نیست؛ ما اسلامی فکر میکنیم، یعنی آنارشیستی[2] که فکر نمیکنیم. این تفکّر آنارشیسم است؛ یعنی حتّی تفکّرات چپ و افراطی و مارکسیستی[3] و مانند اینها هم نیست؛ آنها هم اینجوری نیست؛ یک تفکّر آنارشیستی است.[4] من یقین دارم که شما هم این را نمیخواهید بگویید؛ یعنی برای من روشن است که جوان انقلاب نمیتواند این فکر را داشته باشد امّا حرف شما این را دارد میگوید که «شما برو دستت را تا مرفق خضاب کن»؛ به خون چه کسی؟ به خون فرادست! خب فرودست و فرادست یک حدّی که ندارد؛ یعنی در این سلسلهمراتب اجتماعی، هر کسی در جایی که ایستاده، هم فرودست است، هم فرادست است؛ خب فرودست و فرادست است از لحاظ اقتصادی، از لحاظ اجتماعی؛ در همه جا همینجور است، هیچ فرقی نمیکند. …… بعضیها هم بودند که مست بودند، در حال مستی یک نفر را میآوردند، برایشان یک خرده حرف میزد، هیجانِ احساسات پیدا میکردند و گریه میکردند. این آدم سادهلوح نادان ولو عالِم به ظواهر دین، مرید این خلیفه میشد! در تاریخ اسلام چیزهای عجیبی انسان میبیند از این قبیل. همین عمروبنعبیدِ عابدِ زاهدِ معروف که خلیفهی عبّاسی دربارهی او اظهار ارادت میکرد و میگفت: «کلّکم یمشی روید / کلّکم یطلب صید / غیر عمرو بن عبید»[15] ــ یعنی حساب عمروبنعبید، از دیگر مدّعیان تقوا و زهد جدا است ــ همین عمروبنعبید و امثال او را شما نگاه کنید، میبینید اینها از جملهی دردسرهای بزرگ جریان حق در زمان خودشان بودند. او و محمّدبنشهاب زُهری و امثال اینها میرفتند و جبههی باطل را با حضور خودشان تقویت میکردند و جناح حق را، یعنی جناح اهلبیت پیغمبر را تنها میگذاشتند، مظلوم میگذاشتند، دست دشمن را روی اینها دراز میکردند؛ بر اثر همین ندانستن.ای دریده پوستین یوسفانگرگ برخیزی از این خواب گراندههى فجر آمد این سلسلهى غلط، این هندسهى معیوب، این رشتهى بیمار را قطع کرد؛ تمام شد؛ «آن سبو بشکست و آن پیمانه ریخت». آن دورهای که حکومت غالب است و فاتح است و آقا است و قَدَرقدرت است و صاحباختیار است، گذشت؛ دورهاى آمده که اگر آقایى هست، خود مردمند. یک وقت یک امامى را قبول داشتند، مىآید سر کار و میشود مظهر قدرت مردم؛ از خودش چیزى ندارد، از پدرش چیزى به ارث نبرده، با …آنچه در آینه جوان بیندپیر در خشت خام آن بیند[6]و از رحمت آمدند و به رحمت روند خلقاینست سر عشق که حیران کند عقول… در سایهى مقاومت به دست خواهد آمد، نه در سایهى تسلیم. هر کس تسلیم ابرقدرتها شد، ذلیل شد؛ [اگر] ذلیل بود، ذلیلترش میکنند؛ اگر هم عزیز باشد، به ذلّت میکشند. مىبینید دیکتاتور عراق در مقابل آمریکا چه ذلّتى را قبول کرد، [امّا] در مقابل مردمش آنجور. عربها یک مَثَلى دارند: اَسَدٌ عَلَىَّ و فِى الحُروبِ نُعامَة؛[12] به ملّتش که میرسد شیر است، به آمریکا که میرسد، موش است.… از طرفى، و از طرفى هم آن تهمت از سوى دشمنان آگاه و بعضى از دوستان ناآگاه ــ که حالا قسمت دوّم آن خیلى اهمّیّتى ندارد ــ وجود دارد. باید جورى عمل نشود که حتّى شائب آن تهمت ناحق و آن سخن دروغ و غلط به وجود بیاید. این خیلى کار ظریفى است، خیلى قدرت میخواهد. به قولِ [معروف]: دوصد من استخوان باید که صد من اینجور بارى را بردارد؛[2] این به عهد وزارت خارجه است؛ و این جز با توکّل، با قدرت ایمانى، با پایبندى شدید به موازین دینى و انقلابى و مراقبت کامل از رفتار و کردار و حرف زدن، و جز با حاضر و ناظر دانستن خدا در هم حالات و استمداد از او در کنار بهکارگیرى هوشمندىها و هوشیارىها امکانپذیر نیست؛ این کار، کار شما است. …پریرو تاب مستوری نداردچو در بندی سر از روزن برآرد