همهى ما باید «لارَیبَ فیه» باشیم، عقاید ما باید «لارَیبَ فیه» باشد؛ قرص و محکم و استوار با زبان مناسب باید بیان کنیم. آن وقت خواهیم دید که «سِحر با معجزه پهلو نزند دل خوش دار»؛[13] دیگر غصّه نخورید: معجزه را بیاورید به میدان، سِحر به خودى خود جمع خواهد شد. آن عِصىّ[14] و حبائل و حبالشان[15] را خواهد خورد و برد. مهم این است که ما این ید بیضا را از جَیبمان[16] بیرون بیاوریم و نشان بدهیم، این عصاى موسوى را بیندازیم. کجا است این عصا؟ این همان ابتکار را لازم دارد.نمایهٔ موضوعی
آیات، روایات، اشعار، مخاطبان و مناسبتها
آیههایی که رهبران به آنها استناد کردهاند، روایتها و دعاهایی که نقل کردهاند، شعرهایی که خواندهاند، و متنهایشان بر اساس مخاطب و مناسبت.
