رفتن به محتوای اصلی

نمایهٔ موضوعی

آیات، روایات، اشعار، مخاطبان و مناسبت‌ها

آیه‌هایی که رهبران به آن‌ها استناد کرده‌اند، روایت‌ها و دعاهایی که نقل کرده‌اند، شعرهایی که خوانده‌اند، و متن‌هایشان بر اساس مخاطب و مناسبت.

قاموس‌الرجال (۲ پاراگراف)

من اینجا از عین کتاب می‌آورم، ازبَس مطلبِ جالب و مهمی است؛ کتاب قاموس‌الرّجال، جلد نهم، صفحۀ 399: «وَ رَوَی الکافی عَنِ الیَمانِ‌بنِ‌عُبَیدِالله ِ قالَ» این مرد می‌گوید: «رَاَیتُ یَحیَی ابنَ اُمِّ الطَّویلِ» یحیی‌بن‌ام‌الطویل را دیدم. «وَقَفَ بِالکُناسَةِ» در خارج شهر کوفه، در آن دمِ دروازۀ کوفه، مرکز اجتماعات بزرگ مردم کوفه، دیدم این مرد ایستاده. «ثُمَّ نادَی بِاَعلَی صَوتِهِ» با صدایی هرچه بلندتر و رساتر فریاد کشید: «مَعشَرَ اَولیاءِ الله ِ» ای گروه دوستان خدا! شیعه را صدا می‌زند. …
اینها را بلند می‌گفت تا همه بشنوند، می‌خواست همۀ مردم آگاه بشوند. «ثُمَّ یَخفِضُ صَوتَهُ» بعد تُن صدا را پایین‌تر می‌آورد یحیی‌بن‌ام‌طویل، آرام‌تر می‌کرد، برای اینکه همان عده‌ای که دُوروبَرِش هستند، آن خواص بفهمند. می‌گفت: «مَن سَبَّ اَولیاءَ اللهِ فَلا تُقاعِدوهُ» با آن‌کسی‌که بندگان شایستۀ خدا و هم‌جبهگان خدا و اولیای خدا را سبّ[8] می‌کند، با او منشینید. با او منشینید دو جور معنا دارد؛ با او هم‌نشینی نکنید، یک؛ در برابر او ننشینید، بایستید، برخیزید، قیام کنید؛ این دو. هر دو معنا احتمالش هست. «وَ مَن شَکَّ فِی ما نَحنُ فیهِ فَلا تُفاتِحوهُ» هرکسی که در آنچه ما می‌گوییم شک دارد، با ما همفکر نیست، با او گشادگی …