رفتن به محتوای اصلی

نمایهٔ موضوعی

آیات، روایات، اشعار، مخاطبان و مناسبت‌ها

آیه‌هایی که رهبران به آن‌ها استناد کرده‌اند، روایت‌ها و دعاهایی که نقل کرده‌اند، شعرهایی که خوانده‌اند، و متن‌هایشان بر اساس مخاطب و مناسبت.

صحیح بخاری (۳ پاراگراف)

امروز در جامعه ما فقر وجود دارد. وظیفه ما به عنوان نظام اسلامی، ریشه‌کن کردن فقر در جامعه است. نباید در جامعه محرومیت باشد. این تکلیف ماست به عنوان دولت، به عنوان نظام اسلامی، به عنوان آحاد مردم. «کلّکم راع و کلّکم مسؤول عن رعیته[3] »؛ این وظیفه همه است. هر کدام به نحوی تجمّل و اسراف و زیاده‌روی را کم کنیم. این درس ماه رمضان است. این کار، همّت و گذشت و بصیرت و آگاهی میخواهد. از خدای متعال کمک بخواهیم.
«عَن اَبی رَجاءٍ عَنِ ابنِ عَبّاسٍ عَنِ النَّبیِّ صَلَّی‌اللّٰهُ عَلَیهِ وَسَلَّمَ قالَ مَن کَرِهَ مِن اَمیرِهِ شَیئًا فَلیَصبِر»[7]؛ خب معاویه، در روزگار خلافت اگر بخواهد زندگی کند، نمی‌تواند بیت‌المال را به همۀ موارد و مصارف صحیحش برساند. اگر معاویه بیت‌المال را به همۀ مصارف [صحیح] برساند، پس این پول‌های گزافی که باید به ابوهریره‌ها، به کعب‌الاحبارها، به عمرو عاص‌ها، به زیادبن‌ابیه‌ها و …
… و ناخودآگاه دستگاه خلافت را [ببینید] که چگونه اذهان مردم را نسبت به واقعیات اسلامی عوض کردند. (52/11/29) یکی از اینها عبدالله‌بن‌عمر بود که آقازادگی هم با خود یدک می‌کشید، می‌گفتند پسر خلیفۀ دوم است. و این آقازادگی هم بیشتر به او وجهه و اعتبار می‌داد. خود او عُرضه و سابقه و فهم و کمالی نداشت، اما نام و آوازۀ پدر، او را یک‌قدری آبرومند و موجّه می‌کرد...او اهل‌وعیال و دوستان خود، و کسانی که زیر نفوذ او بودند را جمع کرد، گفت مبادا بیعت یزید را بشکنید که من از رسول خدا شنیدم که فرموده است: «إِنِّي لا اَعلَمُ غَدرًا اَعظَمَ»[11] من هیچ دغلی را بزرگ‌تر از این نمی‌دانم که آدم با یک نفری بیعت کند برطبق بیعت خدا، بعد این بیعت را بشکند. یعنی ما با یزید بیعت کردیم و نباید بیعت را بشکنیم. حدیثش هم از پیغمبر است، و بنابراین مردم را وادار کرد که بیعت را نشکنند.