رفتن به محتوای اصلی

نمایهٔ موضوعی

آیات، روایات، اشعار، مخاطبان و مناسبت‌ها

آیه‌هایی که رهبران به آن‌ها استناد کرده‌اند، روایت‌ها و دعاهایی که نقل کرده‌اند، شعرهایی که خوانده‌اند، و متن‌هایشان بر اساس مخاطب و مناسبت.

زیارت اربعین (۲ پاراگراف)

… دنیایی انسان هم نظر دارد و برای خوشبختی انسان برنامه دارد. امیرالمؤمنین (علیه‌الصّلاةوالسّلام) در نهج‌البلاغه، هدف از بعثت نبی مکرم اسلام را این‌گونه معین میکند: «لیثیروا لهم دفائن العقول»؛ تا گنجینه‌های خرد را در درون مردم استخراج کند و به فعلیت برساند. در زیارت اربعین سیدالشهداء (علیه‌السّلام) هم میخوانیم: «لیستنقذ عباده من الجهالة و حیرة الضلالة»؛ قیام حسینی برای این است که ابرهای جهل و غفلت را از افق زندگی انسان‌ها برطرف کند و آنها را عالم کند؛ آنها را به هدایت حقیقی برساند. نصرت خدای متعال در واقع معنایش این است که در جهت احیای سنت‌های الهی قدم برداریم؛ در طبیعت و جامعه اثر بگذاریم؛ در بیدار کردن …
در زیارتی از زیارت‌های امام حسین علیه‌السلام که در روز اربعین خوانده می‌شود، جمله‌ای بسیار پُرمعنا وجود دارد و آن، این است: (69/6/21) «وَ بَذَلَ مُهجَتَهُ فیکَ»؛ این زیارت اربعین است، منتها فِقره‌های اول آن، دعاست. گویندۀ این جملات خطاب به خداوند متعال عرض می‌کند: «وَ بَذَلَ مُهجَتَهُ فیکَ» یعنی حسین‌بن‌علی، جان خود و خون خود را در راه تو داد، «لِیَستَنقِذَ عِبادَکَ مِنَ الجَهالَةِ» تا بندگانِ تو را از جهل نجات بدهد، «وَ حَیرَةِ الضَّلالَةِ» از سرگردانی ناشی از ضلالت و گمراهی، آنها را برهاند. این یک طرف قضیه است، که طرفِ قیام‌کننده است که حسین‌بن‌علی علیه‌السلام است. طرف دیگر قضیه، در این فِقرۀ بعدی معرفی می‌شود، «وَ قَد تَوازَرَ عَلَیهِ مَن غَرَّتهُ الدُّنیا وَ باعَ حَظَّهُ بِالاَرذَلِ الاَدنَی» نقطۀ مقابل، آن کسانی بودند که فریب زندگی، آنها را به خود مشغول کرده بود، دنیای مادی، زخارف دنیایی، شهوات و هواهای نفس، آنها را از خودبی‌خود کرده بود، «وَ باعَ حَظَّهُ بِالاَرذَلِ الْأَدْنَىٰ» سهمی را که خدای متعال برای هر انسانی در آفرینش عظیم الهی قرار داده است ـ که این سهم عبارت است از سعادت و خوشبختی دنیا و آخرت ـ این را فروخته بود به یک بهای پست و ناچیز و غیر قابل اعتنا. این خلاصۀ نهضت حسینی است.