جوانها و در درجهى اوّل دانشجویان و دانشآموزان و بعد بقیّهى جوانها در هر قشرى؛ کارگر، بازارى، روستایى، شهرى ــ البتّه در درجهى اوّل، جوان دانشجو و دانشآموز ــ باید خودسازى کنند. خودتان را با تربیت دینى بسازید. امور تربیتى خوب است، معلّم تربیت خوب است، گویندهی تربیتى خوب است امّا آن کسى که «واعِظٌ مِن نَفسِه»[3] ــ موعظهکننده و تربیتکنندهاى از درون خود ــ نداشته باشد، این تربیتها به کارش نمىآید. خودتان را بسازید؛ با نفْس مبارزه کنید؛ اجراى حکم الهى را در محدودهى شخص خودتان بزرگ بشمارید؛ به نماز، به توجّه به خدا، به دعا، به توکّل اهمّیّت بدهید؛ این شما را پولادین خواهد کرد.نمایهٔ موضوعی
آیات، روایات، اشعار، مخاطبان و مناسبتها
آیههایی که رهبران به آنها استناد کردهاند، روایتها و دعاهایی که نقل کردهاند، شعرهایی که خواندهاند، و متنهایشان بر اساس مخاطب و مناسبت.
المحاسن (۳ پاراگراف)
پیامبر در مقابل مردم مثل بندگان غذا میخورد و مثل بندگان مینشست؛ نه مثل اشرافزادهها: «کان رسولالله (ص) یأکل اکل العبد و یجلس جلوس العبد»؛[8] پیامبر جزو فامیلهای اشرافزاده بود؛ اما رفتار او با مردم خود، رفتار متواضعانهای بود. به آنها احترام میکرد؛ به آنها فخر و تعنّد نمیفروخت؛ اما اشاره و نگاه مبارکش بر تن امپراتوران آن روز عالم -در سالهای آخر عمرش- لرزه میانداخت. این عزّت است.… عُمیس؛ همین عبدالله[6] و یکی دو تا بچّههای دیگر [ایشان] آن وقت کوچک بودند. پیغمبر وارد خانه شدند و دست کشیدند روی سر این بچّهها. اسماء زن باهوشی بود، گفت یا رسولالله! حادثهای برای جعفر پیش آمده که شما اینجور با بچّهها رفتار میکنید؟ پیغمبر فرمودند بله؛ اِستَشهَدَ الله؛[7] خدای متعال او را شهید کرد، جعفر شهید شده. اسماء شروع کرد گریه کردن. پیغمبر فرمودند که گریه نکن؛ حالا یا [گفتند] گریه نکن یا چیز دیگر؛ [به هر حال] او را تسلّی دادند، فرمودند که خداوند متعال به جعفر دو بال عنایت کرد و در بهشت با ملائکه پرواز میکند؛ مقامش این است. این را که گفتند، اسماء گفت یا …