رفتن به محتوای اصلی
آیات، روایات، اشعار، مخاطبان و مناسبت‌ها

سورهٔ بلد، آیهٔ ۹

وَلِسَانٗا وَشَفَتَيۡنِ ٩

و یک زبان و دو لب؟!

ترجمه: آیت‌الله مکارم شیرازی (Tanzil.net)

شاهدها (۲ پاراگراف)

… است؛ جامعه‌ی اسلامی هم مقدّمه است؛ عدالت هم مقدّمه است. اینکه در قرآن کریم هست که «لِیَقوم النّاس بِالقِسط»[11] -که به‌عنوان هدف انبیا ذکر شده- قطعاً عدل هدف است، منتها این هدف میانی است؛ هدف نهایی عبارت است از رستگاری انسان؛ این بایستی مورد توجّه باشد. انسان موجودی است مکلّف، مختار و مواجه با هدایت الهی -«ألَم نَجعَل لَهُ عَینَین. و لِساناً وَ شَفَتَین. وَ هَدَیناهُ النَّجدَین»[12] - میتواند هدایت را انتخاب کند، میتواند ضلالت را انتخاب کند. انسان موجودی است متعهّد، برای خود، برای جامعه، برای اهل. آن‌وقت با این نگاه، مردم‌سالاری علاوه بر اینکه برای مردم یک حق است، یک تکلیف هم میشود؛ یعنی همه‌ی مردم در امر حکومت جامعه مسئولند. نمیشود گفت که آقا به من مربوط نیست؛ نه، صلاح و فساد کشور، حکومت، اینها …
«اَ لَم نجَعَل لَهُ عَینَینِ * وَ لِساناً وَ شَفَتَینِ * وَ هَدَیناهُ النَّجدَینِ»[32] قرآنِ خدا به ما می‌گوید، دو راه را به شما نشان ندادم؟ زبان ندادم؟ لب ندادم؟ دو چشم ندادم؟ راه حق و راه باطل را درمقابل شما قرار ندادم؟ ای انسانی که در راه باطل می‌روی، گناه خودِ توست؛ چشمت را باز کن؛ «حَقٌّ وَ باطِلٌ». ای مردمی که در پای منبر امیرالمؤمنین نشسته‌اید، میراثی از انحراف، از خطا، از لغزش، از گناه، از فساد به شما رسیده است …