رفتن به محتوای اصلی
آیات، روایات، اشعار، مخاطبان و مناسبت‌ها

سورهٔ توبه، آیهٔ ۶۱

وَمِنۡهُمُ ٱلَّذِينَ يُؤۡذُونَ ٱلنَّبِيَّ وَيَقُولُونَ هُوَ أُذُنٞۚ قُلۡ أُذُنُ خَيۡرٖ لَّكُمۡ يُؤۡمِنُ بِٱللَّهِ وَيُؤۡمِنُ لِلۡمُؤۡمِنِينَ وَرَحۡمَةٞ لِّلَّذِينَ ءَامَنُواْ مِنكُمۡۚ وَٱلَّذِينَ يُؤۡذُونَ رَسُولَ ٱللَّهِ لَهُمۡ عَذَابٌ أَلِيمٞ ٦١

از آنها کسانی هستند که پیامبر را آزار می‌دهند و می‌گویند: «او آدم خوش‌باوری است!» بگو: «خوش‌باور بودن او به نفع شماست! (ولی بدانید) او به خدا ایمان دارد؛ و (تنها) مؤمنان را تصدیق می‌کند؛ و رحمت است برای کسانی از شما که ایمان آورده‌اند!» و آنها که رسول خدا را آزار می‌دهند، عذاب دردناکی دارند!

ترجمه: آیت‌الله مکارم شیرازی (Tanzil.net)

شاهدها (۵ پاراگراف)

… خوش‌بینى به آحاد ملّت، که در شخص امام بود [نبود[ که در احدى غیر از امام ما ندیدیم ــ بنده عمرم با علما و بزرگان و قشرهاى مختلف روحانى گذشته است، احدى را من ندیدم که این ‌قدر به مردم خوش‌بین باشد، در مردم مایه‌هاى رشد و جوهر رشد سراغ داشته باشد که امام داشت؛ آن ایمانش به خدا، آن ایمانش به مردم، یُؤمِنُ بِاللهِ وَ یُؤمِنُ لِلمُؤمِ‌ـنین،[18] آن توکّلش، آن شجاعت و نترسیدنش از مرگ، آن بى‌علاقگى‌اش به زخارف[19] دنیایى که اوّل پیروزى انقلاب وقتى که آقازاده‌ى یکى از علماى معروف مبارز، چند صباح بازداشت شده بود و آن آقا خیلى متأثّر و ناراحت بود، ما رفتیم قم خدمت امام، ایشان گفت که اگر این احمد را بگیرند، شاید فرمود بکشند، من در باطن قلبم هم متأثّر نمیشوم؛ یک چنین شخصیّتى؛ در حالى ‌که ایشان به فرزندشان بسیار علاقه داشتند ــ [اگر] آن توکّل، آن بى‌اعتنائى به دنیا، آن شجاعت، آن قاطعیّت نبود، باز هم همه‌ى ماها و همه‌ى آن کسانى که در این راه بودند اگر جمع میشدند، این قضیّه اتّفاق نمى‌افتاد؛ یک چیز دیگرى ممکن بود …
… آن ملّت بى‌همتایى است که مسئولین کشور میتوانند به ‌طور کامل به آنها اعتماد کنند. خوب ملّتى هستند این ملّت بزرگ و امام عظیم‌الشّأن خوب شناخته بود این ملّت را؛ من ندیدم هیچ‌کس را مثل آن بزرگوار که با خصوصیّات این ملّت آشنا باشد و به این ملّت ایمان داشته باشد. همان‌طور که در قرآن راجع به پیغمبر (علیه ‌و على ‌آله ‌السّلام) هست که فرمود «یُؤمِنُ بِاللهِ وَ یُؤمِنُ لِلمُؤمِنین»،[9] امام [هم] کان یؤمن للمؤمنین؛ به این ملّت ایمان داشت.
مؤمن: یعنی مؤمن به خدا است، مؤمن به هدف است، مؤمن به راهی است که او را به این هدف میرسانَد، و مؤمن به مردم است. یُؤمِنُ بِاللهِ وَ یُؤمِنُ لِلمُؤمِنین؛[3] درباره‌ی رسول اکرم هم این تعبیر در قرآن آمده است: مؤمن به خدا، و مؤمن به هدف، و مؤمن به راه، و مؤمن به مردم.
… ایمانِ امام اظهار حیرت و شگفتی میکرد ــ ایشان بعد از برگشتن گفت که من چهار ایمان در امام مشاهده کردم: یکی ایمان به هدف؛ هدف یعنی اسلام؛ هدف امام اسلام بود؛ یکی ایمان به راه؛ راهی که در پیش گرفته بود؛ راه امام راه مبارزه بود؛ یکی ایمان به مردم، به مؤمنین؛ یعنی همان چیزی که خداوند متعال درباره‌ی پیغمبر میفرماید: یُؤمِنُ بِاللهِ وَ یُؤمِنُ لِلمُؤمِنین؛[3] که حالا من بعد چند جمله‌ای در این باره عرض خواهم کرد؛ و چهارم، از همه بالاتر، ایمان به رب، ایمان به خدا، اعتماد به خدا. من درباره‌ی این ایمان چهارم ــ ایمان به خدا ــ یک توضیحی بدهم.
ایمان به مردم. «یُؤمِنُ بِاللهِ وَ یُؤمِنُ لِلمُؤمِنین» را که در آیه‌ی کریمه‌ی قرآن هست، ممکن است بعضی جور دیگری معنا کنند؛ معنای درست «یُؤمِنُ لِلمُؤمِنین» همان «یؤمن بالمؤمنین» است. «ایمان»، در استعمالات قرآن کریم، با لام متعدّی شده؛ مثلاً «فَآمَنَ لَهُ لوط».[9] «یُؤمِنُ لِلمُؤمِنین» یعنی اعتماد به مردم، اعتقاد به مردم. در طول این سالها مکرّر افرادی پیش امام اظهار نگرانی میکردند …