رفتن به محتوای اصلی
آیات، روایات، اشعار، مخاطبان و مناسبت‌ها

سورهٔ توبه، آیهٔ ۱۷

مَا كَانَ لِلۡمُشۡرِكِينَ أَن يَعۡمُرُواْ مَسَٰجِدَ ٱللَّهِ شَٰهِدِينَ عَلَىٰٓ أَنفُسِهِم بِٱلۡكُفۡرِۚ أُوْلَٰٓئِكَ حَبِطَتۡ أَعۡمَٰلُهُمۡ وَفِي ٱلنَّارِ هُمۡ خَٰلِدُونَ ١٧

مشرکان حق ندارند مساجد خدا را آباد کنند در حالی که به کفر خویش گواهی می‌دهند! آنها اعمالشان نابود (و بی‌ارزش) شده؛ و در آتش (دوزخ)، جاودانه خواهند ماند!

ترجمه: آیت‌الله مکارم شیرازی (Tanzil.net)

شاهدها (۲ پاراگراف)

… درباره‌ى یک کسى[11] که کشته شده بود، وقتى شمشیر او را دید، فرمود این شمشیر چه روزهایى که غبار کدورت را در جنگها از چهره‌ى پیغمبر سترد؛[12] همان شمشیر، شمشیرى بود که کشیده شده بود بر روى علىّ‌بن‌ابى‌طالب! سوابق را باید نگه داشت؛ میزان الهى این‌جورى نیست؛ ما حبط هم داریم: اُولئکَ حَبِطَت اَعمالُهُم؛[13] «حَبِطَت» یعنى چه؟ حبط یعنى اعمالشان باد هوا شد، از بین رفت. خیال نکنید که اگر یک روزى ما یک کار خوبى انجام دادیم، حالا آن کار خوب را انداختیم داخل انبان و نگه داشتیم و کار بدى هم اگر انجام دادیم، بالاخره آن باقى است؛ نخیر، کار بد در میزان الهى، در عالم موازین اعمال در پیشگاه …
روایت عجیبی را دیدم در نورالثقلین که نقل می‌کند از علی‌بن‌عقبه: «اِنَّ اَبی قالَ دَخَلتُ اَنَا وَ مُعَلَّی‌بنُ‌خُنَیسٍ عَلَی اَبی‌عَبدِاللهِ عَلَیهِ‌السَّلامُ فَقالَ فَاَبشِروا اَنتُم عَلَی اِحدَی الحُسنَیَینِ شَفَی اللهُ صُدورَکُم وَ اَذهَبَ غَیظَ قُلوبِکُم وَ اَنَالَکُم عَلَی عَدُوِّکُم وَ هُوَ قَولُ اللهِ تَبارَکَ وَ تَعالَی وَ یَشفِ صُدورَ قَومٍ مُؤمِنینَ وَ یُذهِب غَیظَ قُلوبِهِم وَ اِن مَضَیتُم قَبلَ اَن یَرَوا ذَلِکَ مَضَیتُمْ عَلَی دینِ اللهِ الَّذی رَضِیَهُ لِنَبِیِّهِ صَلَّی‌اللهُ‌عَلَیهِ‌وَآلِهِ وَ لِعَلِیٍّ عَلَیهِ‌السَّلامُ»[29]‌. (65/4/28)