رفتن به محتوای اصلی
آیات، روایات، اشعار، مخاطبان و مناسبت‌ها

سورهٔ مدثر، آیهٔ ۲

قُمۡ فَأَنذِرۡ ٢

برخیز و انذار کن (و عالمیان را بیم ده)،

ترجمه: آیت‌الله مکارم شیرازی (Tanzil.net)

شاهدها (۲ پاراگراف)

انبیا در تبلیغاتشان ابتداءً یک بودند. موسی- علیه السلام- یک نفر بود؛ رسول اکرم- صلی اللَّه علیه و آله و سلم- اول که مامور شد، خودش- تنها- مامور شد: قُم فَانذر[1]) 351 (؛ نهضت کن و مردم را دعوت کن. دعوت، ابتداءً از خود حضرت شروع شد. آن روز که اعلام نبوت فرمود، یک زن[2] و یک بچه[3] به او ایمان آورد؛ لکن استقامت- که لازمه رهبری انبیای گرام است- به طور کامل در رسول اکرم بود: و اسْتَقِم کَمَا اُمِرتَ؛[4] نهضت کن و استقامت کن.
… بلکه مامور به آشنا نمودن و آشتی دادن گمراهان، با این جلوه‌ها هستند، اگر چه کم توفیق یافته‌اند. و آنان که با رسیدن به بعض مقامات و نوشیدن جرعه‌ای از خود بی‌خود شدند و در صعق باقی مانده‌اند گرچه به کمالاتی بزرگ راه یافته‌اند لکن به کمال مطلوب نرسیده‌اند. موسی کلیم- صلوات [اللّه‌] و سلامه علیه- که از تجلّی حق به حال صعق افتاد با عنایت خاصّه افاقه یافت و مامور خدمت شد، و رسول اللّه خاتم با رسیدن به مرتبه عالی انسانیت و آنچه در وهم کس نیاید، به مظهریّت اسم جامع اعظم با خطاب یا ایُّها الْمُدَّثِّرُ. قُمْ‌ فَاَنْذِر[10] مامور هدایت شد.