وجود مبارک پیغمبر، رحمت بود؛ رحمةً للعالمین بود. این رحمت، هم به پیروان آن بزرگوار و [هم به] کسانی که راه او را و هدایت او را بپذیرند، سرایت میکند؛ مرحوم[2] میشوند، مورد رحمت الهی قرار میگیرند. فرمود: فَسَاَکتُبُها لِلَّذینَ یَتَّقُونَ وَ یُؤتُونَ الزَّکو'ةَ وَ الَّذینَ هُم بِـایٰتِنا یُؤمِنُونَ * اَلَّذینَ یَتَّبِعُونَ الرَّسُولَ النَّبِیَّ الاُمِّیَّ الَّذی یَجِدُونَهُ مَکتُوبًا عِندَهُم فِی التَّوریٰةِ وَ الاِنجیلِ؛[3] آن کسانی که تبعیّت میکنند از این بزرگوار، دنبال او حرکت میکنند، هدایت او را میپذیرند، مشمول رحمت الهی هستند؛ این وعدهی الهی است و بُروبرگرد ندارد. دنیای اسلام و امّت اسلامی فرازونشیبهای زیادی را طی کرده است، امّا آنوقتی از رحمت دنیوی و اخروی الهی برخوردار شده است که تبعیّت کرده است؛ فَالَّذینَ ءامَنوا بِهٖ وَ عَزَّرُوهُ وَ نَصَرُوهُ وَ اتَّبَعُوا النّورَ الَّذی …آیات، روایات، اشعار، مخاطبان و مناسبتها
سورهٔ اعراف، آیهٔ ۱۵۶
۞ وَٱكۡتُبۡ لَنَا فِي هَٰذِهِ ٱلدُّنۡيَا حَسَنَةٗ وَفِي ٱلۡأٓخِرَةِ إِنَّا هُدۡنَآ إِلَيۡكَۚ قَالَ عَذَابِيٓ أُصِيبُ بِهِۦ مَنۡ أَشَآءُۖ وَرَحۡمَتِي وَسِعَتۡ كُلَّ شَيۡءٖۚ فَسَأَكۡتُبُهَا لِلَّذِينَ يَتَّقُونَ وَيُؤۡتُونَ ٱلزَّكَوٰةَ وَٱلَّذِينَ هُم بِـَٔايَٰتِنَا يُؤۡمِنُونَ ١٥٦
و برای ما، در این دنیا و سرای دیگر، نیکی مقرّر فرما؛ چه اینکه ما به سوی تو بازگشت کردهایم! «(خداوند در برابر این تقاضا، به موسی) گفت:» مجازاتم را به هر کس بخواهم میرسانم؛ و رحمتم همه چیز را فراگرفته؛ و آن را برای آنها که تقوا پیشه کنند، و زکات را بپردازند، و آنها که به آیات ما ایمان میآورند، مقرّر خواهم داشت!
ترجمه: آیتالله مکارم شیرازی (Tanzil.net)
شاهدها (۳ پاراگراف)
… ﴿لَقَد اَرسَلنا رُسُلَنا بِالبَيِّناتِ وَ اَنزَلنا مَعَهُمُ الكِتابَ وَ الميزانَ لِيَقومَ النّاسُ بِالقِسطِ وَ اَنزَلنَا الحَديدَ فيهِ بَأسٌ شَديدٌ وَ مَنافِعُ لِلنّاسِ وَ لِيَعلَمَ اللهُ مَن يَنصُرُهُ وَ رُسُلَهُ بِالغَيبِ اِنَّ اللهَ قَوِیٌّ عَزيٌ﴾. و اما آیۀ دوم که در سورۀ مبارکۀ اعراف هست، آیۀ 156 و 157، ﴿وَ اكتُب لَنا في هٰذِهِ الدُّنيا حَسَنَةً وَ فِی الآخِرَةِ اِنّا هُدنا اِلَيكَ قالَ عَذابی اُصيبُ بِهِ مَن اَشآءُ وَ رَحمَتي وَسِعَت كُلَّ شَيءٍ فَسَاَكتُبُها لِلَّذينَ يَتَّقونَ وَ يُؤتونَ الزَّكاةَ وَ الَّذينَ هُم بِآياتِنا يُؤمِنونَ ﴿١٥٦﴾ الَّذينَ يَتَّبِعونَ الرَّسولَ النَّبِيَّ الاُمِّيَّ الَّذي يَجِدونَهُ مَكتوبًا عِندَهُم فِي التَّوراةِ وَ الاِنجيلِ يَأمُرُهُم بِالمَعروفِ وَ يَنهاهُم عَنِ المُنكَرِ وَ يُحِلُّ لَهُمُ الطَّيِّباتِ وَ يُحَرِّمُ عَلَيهِمُ الخَباِئثَ وَ يَضَعُ عَنهُم اِصرَهُم وَ الاَغلالَ الَّتي كاَنت عَلَيهِم فَالَّذينَ آمَنوا بِهِ وَ عَزَّروهُ وَ نَصَروهُ وَ اتَّبَعُوا النّورَ الَّذي اُنزِلَ مَعَهُ اُولٰٓئِكَ هُمُ المُفلِحوَ﴾. این دو آیه و چندین آیۀ دیگر در قرآن کریم بیانکنندۀ هدف انبیای عظام الهی است.سخن از مؤمن یا مؤمنینیست که با خدا دارند حرف میزنند، چه میگویند؟ حالا دقت بکنید، آیه را گوش بکنید تا برسیم به جاهای مورد نظر. میگویند: ﴿وَ اكتُب لَنا﴾[21] بنویس برای ما پروردگارا، ﴿في هذِهِ الدُّنيا حَسَنَةً وَفِی الْآخِرَةِ﴾ در این دنیا و در آن جهان نیکی را، ﴿اِنّا هُدنا اِلَيكَ﴾ ما راه یافتیم بهسوی تو. ﴿قالَ﴾ خدا در پاسخشان فرمود، ﴿عَذابي اُصيبُ بِهِ مَن اَشآءُ﴾ عذابم را میرسانم به هرکه بخواهم و اراده کنم. البته ارادۀ خدا کَترهای[22] و الکی هم نیست، یکی را دلش بخواهد عذاب کند، یکی را نخواهد عذاب کند، نه، ارادۀ پروردگار هم تابع معیارها و ملاکهاییست که …