رفتن به محتوای اصلی
آیات، روایات، اشعار، مخاطبان و مناسبت‌ها

سورهٔ ملک، آیهٔ ۱۹

أَوَلَمۡ يَرَوۡاْ إِلَى ٱلطَّيۡرِ فَوۡقَهُمۡ صَٰٓفَّٰتٖ وَيَقۡبِضۡنَۚ مَا يُمۡسِكُهُنَّ إِلَّا ٱلرَّحۡمَٰنُۚ إِنَّهُۥ بِكُلِّ شَيۡءِۭ بَصِيرٌ ١٩

آیا به پرندگانی که بالای سرشان است، و گاه بالهای خود را گسترده و گاه جمع می‌کنند، نگاه نکردند؟! جز خداوند رحمان کسی آنها را بر فراز آسمان نگه نمی‌دارد، چرا که او به هر چیز بیناست!

ترجمه: آیت‌الله مکارم شیرازی (Tanzil.net)

شاهدها (۱ پاراگراف)

… آدم‌های شتاب‌زدۀ عجول، مسئله را برملا کردید، اینجا آنجا گفتید، «فَاَخَّرَهُ اللُ»هه خدا تأخیرش انداخت. و خیلی روشن است در عرف اهل‌بیت علیهم‌السلام و عرف قرآن، «خدا کرد» یعنی چه. این را مکرر گفتم، آنچه خدا می‌کند، درضمن سنت‌های لایتخلف و لایتغیر تکوین می‌کند. در قرآن خدا می‌گوید: «اَ وَ لَم یَرَوا اِلَی الطَّیرِ فَوقَهُم صآفّاتٍ وَ یَقبِضنَ ما یُمسِکُهُنَّ اِلَّا الرَّحمٰنُ»[17] نگاه نمی‌کنند به این مرغ‌ها و پرنده‌هایی که صف‌زدگان بالای سرشان هستند، اینها را خدا نگه داشته. خب، شما می‌دانید چه نگه می‌دارد مرغ را. یک قانون طبیعی نگه می‌دارد، یک قانون تکوینی نگه می‌دارد؛ اما آن قانون، مخلوق خداست، پس خدا نگه می‌دارد. همه‌کس را خدا می‌میراند؛ یکی را سل می‌میراند، یکی را سرطان، یکی را دِق؛ اما همۀ اینها، میکروب سِل و اثر آن و عمل آن …