رفتن به محتوای اصلی
آیات، روایات، اشعار، مخاطبان و مناسبت‌ها

سورهٔ نجم، آیهٔ ۴

إِنۡ هُوَ إِلَّا وَحۡيٞ يُوحَىٰ ٤

آنچه می‌گوید چیزی جز وحی که بر او نازل شده نیست!

ترجمه: آیت‌الله مکارم شیرازی (Tanzil.net)

شاهدها (۲ پاراگراف)

اصل‌الاصول اسلام، اصل توحید است. توحید یعنی طاغوت‌ها بروند کنار؛ آن‌کسانی‌که از خدا الهام نمی‌گیرند، بر مردم سوار نشوند. این اصل در زمان پیغمبر اکرم عملی شد. و مسلمان‌ها پیغمبر را به‌عنوان بنده و پیام‌آور خدا می‌شناسند، تا امروز هم همین‌طور است: «اَشهَدُ اَنَّ مُحَمَّداً عَبدُهُ وَ رَسولُهُ» هرچه پیغمبر می‌گفت، [می‌گرفتند]، «ما آتاکُمُ الرَّسولُ فَخُذوهُ»[2] آنچه که پیغمبر می‌گوید ازطرف خدا می‌گوید، «وَ ما یَنطِقُ عَنِ الهَویٰ * اِن هُوَ اِلّا وَحیٌ یوحیٰ»[3] حکومتش هم حکومت الهی است؛ اما بعد از پیغمبر این‌طور نشد دیگر. شما ببینید در تاریخ اسلام چه شد و چه کسانی بر گردۀ امت اسلامی سوار شدند! پس اصل‌الاصول اسلام یعنی توحید از بین رفت، طاغوت‌ها روی کار آمدند.
﴿بِسمِ اللهِ الرَّحمنِ الرَّحيم، وَ النَّجمِ اِذا هَوىٰ﴾[32] سوگند به اختر، آن‌وقت که فرود آید. ﴿ما ضَلَّ صاحِبُكُم وَ ما غَوىٰ﴾ گمراه نگشته دوست و رفیقتان و به باطل نگراییده است. مربوط به مسئلۀ معراج است، آن‌چنانی‌که در بسیاری از تفاسیر هست. اگرچه که اشاره می‌کند به تحول درونی پیغمبر و حالتِ گیرندگیِ وحی، اما مناسبت سورۀ ﴿وَ النَّجم﴾ این است که پیغمبر …