رفتن به محتوای اصلی
آیات، روایات، اشعار، مخاطبان و مناسبت‌ها

سورهٔ نجم، آیهٔ ۱۰

فَأَوۡحَىٰٓ إِلَىٰ عَبۡدِهِۦ مَآ أَوۡحَىٰ ١٠

در اینجا خداوند آنچه را وحی کردنی بود به بنده‌اش وحی نمود.

ترجمه: آیت‌الله مکارم شیرازی (Tanzil.net)

شاهدها (۲ پاراگراف)

﴿بِسمِ اللهِ الرَّحمنِ الرَّحيم، وَ النَّجمِ اِذا هَوىٰ﴾[32] سوگند به اختر، آن‌وقت که فرود آید. ﴿ما ضَلَّ صاحِبُكُم وَ ما غَوىٰ﴾ گمراه نگشته دوست و رفیقتان و به باطل نگراییده است. مربوط به مسئلۀ معراج است، آن‌چنانی‌که در بسیاری از تفاسیر هست. اگرچه که اشاره می‌کند به تحول درونی پیغمبر و حالتِ گیرندگیِ وحی، اما مناسبت سورۀ ﴿وَ النَّجم﴾ این است که پیغمبر …
﴿ثُمَّ دَنا فَتَدَلّىٰ فَكانَ قابَ قَوسَينِ اَو اَدنىٰ فَاَوحىٰ اِلىٰ عَبدِهِ ما اَوحىٰ﴾ پس وحی فرستاد خدا به بنده‌اش آنچه وحی فرستاد. ﴿ما كَذَبَ الفُؤادُ ما رَأىٰ﴾ دروغ نگفته است دل، آنچه را که دیده است. آنچه که مشاهدات دل پیغمبر است، به پیغمبر دروغ نگفته، درست دیده، اشتباهی ندیده. ﴿اَ فَتُمارونَهُ عَلىٰ ما يَرىٰ﴾، آیا با او جدل می‌کنید در آنچه دیده است؟