رفتن به محتوای اصلی
آیات، روایات، اشعار، مخاطبان و مناسبت‌ها

سورهٔ غافر، آیهٔ ۱۶

يَوۡمَ هُم بَٰرِزُونَۖ لَا يَخۡفَىٰ عَلَى ٱللَّهِ مِنۡهُمۡ شَيۡءٞۚ لِّمَنِ ٱلۡمُلۡكُ ٱلۡيَوۡمَۖ لِلَّهِ ٱلۡوَٰحِدِ ٱلۡقَهَّارِ ١٦

روزی که همه آنان آشکار می‌شوند و چیزی از آنها بر خدا پنهان نخواهد ماند؛ (و گفته می‌شود:) حکومت امروز برای کیست؟ برای خداوند یکتای قهّار است!

ترجمه: آیت‌الله مکارم شیرازی (Tanzil.net)

شاهدها (۳ پاراگراف)

مثلاً فرض کنید وقتى که [قرآن] از قول فرعون یک چیزى نقل میکند: فَقالَ اَنَا رَبُّکُمُ الاَعلیٰ[9] ــ که الان یکى از برادرها میخواندند ــ اینجا باید شما جورى این «اَنَا رَبُّکُمُ الاَعلیٰ» را ادا کنید که آن‌‌‌‌چنان نباشد وقتى که خداى متعال میگوید: لِمَنِ المُلکُ الیَومَ للهِ الواحِدِ القَهّار؛[10] یعنى جورى باید «اَنَا رَبُّکُمُ الاَعلیٰ» را ادا کنید که کسى که دارد می‌‌شنود، بفهمد که این حرف، حرف دروغى است؛ آن کسى که [این را] گفته ــ یعنى فرعون ــ دروغ گفته؛ این ممکن است؛ این کارى است که الان دارد میشود؛ یعنى حالا که من نمیتوانم [اینجا آن طور بخوانم] امّا در نوارهاى شیخ مصطفیٰ اسماعیل [شنیده میشود]؛ اصلاً اهمّیّت کار شیخ مصطفىٰ اسماعیل در همین است؛ او …
… و ایمانهاى خفته به جوش آمد و گلبانگ مسلمانى، خواب اهریمنان را برآشفت؛ وَ تَ‌رَى الاَرضَ هامِدَةً فَاِذاِّ اَنزَلنا عَلَیهَ‌ـا الم‌ـاّْءَ اه‌ـتَزَّت وَ رَبَت وَ اَنبَتَت مِن کُـلِّ زَوجٍ بَهیج.[6] پس در ماجراى عظیم این ده سال گذشته، قهرمان اصلى، اسلام است. و این رستاخیزى اسلامى است که جانهاى مرده را بیدار کرده و زمینه را براى روزى آماده میسازد که در پاسخ به سؤالِ «لِمَنِ المُلک» در بسیط زمین، از چهارگوشه‌ى عالم گفته شود: لِله الواحِدِ القَهّار.[7]
… است، قدرتش هم بیشتر است. آن ظالمی هم که عبادت ظالم را کرد ـ که این‌هم ظالم است، این‌هم ستمگر است ـ این‌هم از یک قدرتی به خیال خود بهره‌مند است؛ چون ارتباط پیدا کرده با یک قدرت بالاتر، مثل روباهی که دُم خودش را به دُم شتر بسته،[23] در دنیا این‌جوری است. اما در قیامت وقتی‌که اجتماع می‌کنند، هرچه که نگاه می‌کنند، هرکسی به خود که مراجعه می‌کند، می‌بیند هیچ قدرتی، هیچ توانی، هیچ عُرضه‌ای در او نیست، قدرت یکسره دست خداست، ﴿لِمَنِ المُلكُ اليَومَ لِلّٰهِ الواحِدِ القَهّارِ﴾[24]. این منظر‌ه را در نظر می‌گیرد، ستمگرِ ظالم می‌گوید، چه ستمگری که ستم می‌کرد به دیگران، چه ستمگری که به خودش ستم می‌کرد و خودش را بندۀ آن ستمگر اولی قرار داده بود، وقتی نگاه کنند، ببینند عجب! اینجا همۀ آن حرف‌ها و ادع‌اها و باد و بُروت‌ها[25] و کاخ‌ها و …