رفتن به محتوای اصلی
آیات، روایات، اشعار، مخاطبان و مناسبت‌ها

سورهٔ ص، آیهٔ ۳۰

وَوَهَبۡنَا لِدَاوُۥدَ سُلَيۡمَٰنَۚ نِعۡمَ ٱلۡعَبۡدُ إِنَّهُۥٓ أَوَّابٌ ٣٠

ما سلیمان را به داوود بخشیدیم؛ چه بنده خوبی! زیرا همواره به سوی خدا بازگشت می‌کرد (و به یاد او بود)!

ترجمه: آیت‌الله مکارم شیرازی (Tanzil.net)

شاهدها (۱ پاراگراف)

… بلکه کلیدهاى قدرت معنوى و همچنین کلیدهاى قدرت غیر معتاد،[6] غیر معمولى، در اختیار این انسان وجود داشته؛ یک قدرت بى‌نظیر که هیچ‌ کسى قبل از سلیمان و بعد از سلیمان به یک چنین حکومتى و قدرتى نرسیده ــ در اوج این قدرت، در مقابل پروردگار عالم خاضع و خاشع است؛ نِعمَ ٱلۡعَبۡدُ اِنَّهُ ۥٓ اوّاب.[7] در آیات متعدّدى از قرآن چه در سوره‌ى نمل، چه در سوره‌ى سبأ، چه در سوره‌ى ص، چه در سوره‌ى بقره، پروردگار عالم از سلیمان اسم آورده و او را به‌ عنوان «اَوّاب» و به ‌عنوان بنده‌اى که براى خدا تواضع میکند و به خدا برمیگردد و همه‌ى امور خود را به خدا محوّل میکند توصیف میکند.