﴿وَ لَقَد سَبَقَت كَلِمَتُنا لِعِبادِنَا المُرسَلينَ ﴿۱۷۱﴾ اِنَّهُم لَهُمُ المَنصورونَ﴿۱۷۲﴾وَ اِنَّ جُندَنا لَهُمُ الغالِبوَ فَتَوَلَّ عَنهُم حَتَّى حينٍ وَ اَبصِرهُم فَسَوفَ يُبصِرونَ اَفَبِعَذابِنا يَستَعجِلونَ فَاِذا نَزَلَ بِساحَتِهِم فَساءَ صَباحُ المُنذَرينَوَ تَوَلَّ عَنهُم حَتّى حينٍ وَ اَبصِر فَسَوفَ يُبصِرونَ سُبحانَ رَبِّكَ رَبِّ العِزَّةِ عَمّا يَصِفوَ﴾[2]آیات، روایات، اشعار، مخاطبان و مناسبتها
سورهٔ صافات، آیهٔ ۱۷۷
فَإِذَا نَزَلَ بِسَاحَتِهِمۡ فَسَآءَ صَبَاحُ ٱلۡمُنذَرِينَ ١٧٧
امّا هنگامی که عذاب ما در آستانه خانههایشان فرود آید، انذارشدگان صبحگاه بدی خواهند داشت!
ترجمه: آیتالله مکارم شیرازی (Tanzil.net)
