رفتن به محتوای اصلی
آیات، روایات، اشعار، مخاطبان و مناسبت‌ها

سورهٔ فاطر، آیهٔ ۳۷

وَهُمۡ يَصۡطَرِخُونَ فِيهَا رَبَّنَآ أَخۡرِجۡنَا نَعۡمَلۡ صَٰلِحًا غَيۡرَ ٱلَّذِي كُنَّا نَعۡمَلُۚ أَوَلَمۡ نُعَمِّرۡكُم مَّا يَتَذَكَّرُ فِيهِ مَن تَذَكَّرَ وَجَآءَكُمُ ٱلنَّذِيرُۖ فَذُوقُواْ فَمَا لِلظَّٰلِمِينَ مِن نَّصِيرٍ ٣٧

آنها در دوزخ فریاد می‌زنند: «پروردگارا! ما را خارج کن تا عمل صالحی انجام دهیم غیر از آنچه انجام می‌دادیم!» (در پاسخ به آنان گفته می‌شود:) آیا شما را به اندازه‌ای که هر کس اهل تذکّر است در آن متذکّر می‌شود عمر ندادیم، و انذارکننده (الهی) به سراغ شما نیامد؟! اکنون بچشید که برای ظالمان هیچ یاوری نیست!

ترجمه: آیت‌الله مکارم شیرازی (Tanzil.net)

شاهدها (۱ پاراگراف)

… به من بده، یک فرصتى به من بده؛ «من را برگردان به دنیا»؛ یعنى مجال عمل به من بده. آنجا که جاى عمل نیست، جاى عمل، دنیا است. چون حالا دیدم، یقین کردم، پشیمانم، یک فرصت عمل دیگر به من بده، شاید یک کارى بکنم که تو را راضى کنم و جبران کنم این بدکارى و کم‌کارى را. آن‌ وقت آیه‌ى شریفه میفرماید: اَوَلم نُعَمِّرکُم،[13] تا آخر آیه ــ ظاهراً سوره‌ى فاطر است ــ آیا ما به تو عمر ندادیم، آن‌ قدرى که بتوانى کار کنى؟ فرصت ندادیم به تو؟ فرصتها را باید مغتنم شمرد.