رفتن به محتوای اصلی
آیات، روایات، اشعار، مخاطبان و مناسبت‌ها

سورهٔ نمل، آیهٔ ۱۵

وَلَقَدۡ ءَاتَيۡنَا دَاوُۥدَ وَسُلَيۡمَٰنَ عِلۡمٗاۖ وَقَالَا ٱلۡحَمۡدُ لِلَّهِ ٱلَّذِي فَضَّلَنَا عَلَىٰ كَثِيرٖ مِّنۡ عِبَادِهِ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ ١٥

و ما به داوود و سلیمان، دانشی عظیم دادیم؛ و آنان گفتند: «ستایش از آن خداوندی است که ما را بر بسیاری از بندگان مؤمنش برتری بخشید.»

ترجمه: آیت‌الله مکارم شیرازی (Tanzil.net)

شاهدها (۱ پاراگراف)

… همه‌ى قضایا در همین محور دُور میزند. سوره با ماجراى موسىٰ شروع میشود و منتهى میشود به فرعون که علوّ و استکبار فرعونى را ذکر میکند، یعنى اینکه یک انسانى به قدرت خود و به عزّت ظاهرى خود آن‌ قدر ببالد که دنیایى از او به‌ وجود بیاید که از فرعون به وجود آمد. بلافاصله وارد قضایاى سلیمان و داوود میشود: وَلَقَد ءاتَینا داوُودَ وَسُلَیمٰنَ عِلمًا؛[4] علم را خداى متعال به اینها داد، مُلک و قدرت را به اینها داد که سلیمان به مردمى که در اطرافش بودند خطاب کرد و گفت: وَ اوتینا مِن کُلِّ شَیء؛[5] همه‌ى امکاناتى که براى یک قدرتِ یگانه لازم است، خداى متعال به سلیمان عطا کرده بود. مُلک سلیمانى، حکومت سلیمانى، محصول تلاش چندصدساله‌ى بنى‌اسرائیل است؛ یعنى همان حقّى که موسىٰ آن را عرضه کرد بر فرعون، آن کلمه‌ى توحیدى که در بنى‌اسرائیل سالیان درازى تعقیب شد، مظهر حکومت این حق و کلمه‌ى توحید، حکومت داوود است و بعد از او حکومت سلیمانِ پیغمبر، …