رفتن به محتوای اصلی
آیات، روایات، اشعار، مخاطبان و مناسبت‌ها

سورهٔ نور، آیهٔ ۱۵

إِذۡ تَلَقَّوۡنَهُۥ بِأَلۡسِنَتِكُمۡ وَتَقُولُونَ بِأَفۡوَاهِكُم مَّا لَيۡسَ لَكُم بِهِۦ عِلۡمٞ وَتَحۡسَبُونَهُۥ هَيِّنٗا وَهُوَ عِندَ ٱللَّهِ عَظِيمٞ ١٥

به خاطر بیاورید زمانی را که این شایعه را از زبان یکدیگر می‌گرفتید، و با دهان خود سخنی می‌گفتید که به آن یقین نداشتید؛ و آن را کوچک می‌پنداشتید در حالی که نزد خدا بزرگ است!

ترجمه: آیت‌الله مکارم شیرازی (Tanzil.net)

شاهدها (۱ پاراگراف)

بین مسلمانها رسم بود که می‌آمدند درِ گوش پیغمبر حرفهایی میزدند و حدیث مخفی و محرمانه‌ای را به‌صورت نجوا به پیغمبر میگفتند که آیه‌ی شریفه نازل شد[12] و مردم را از نجوا و درِ گوشی با پیغمبر نهی کرد، چون در دیگر مسلمانها ایجاد سوءِظن میکرد. در این ردیف، آن خاطره و حادثه‌ای که خیلی مهم است و بنده بارها این حادثه را در ذهن خود مرور کرده‌ام و به آیات این حادثه در قرآن مراجعه کرده‌ام، حادثه‌ی «افک» است که چند آیه در سوره‌ی مبارکه‌ی نور مربوط به همین حادثه میشود.[13] حادثه‌ی «افک» به‌طور خلاصه این است که یکی از همسران پیغمبر در یکی از جنگها از قافله عقب افتاد. پیغمبر آن همسرشان را به میدان جنگ برده بودند؛ وقتی‌که برمیگشتند و می‌آمدند، شتری که او را می‌آورد عقب ماند؛ حالا به هر جهتی: یا آن مخدّره[14] خواب مانده بود، یا به دنبال حاجتی رفته بود، و مسلمانها آمدند؛ یک وقت دیدند که همسر پیغمبر در میان اینها نیست. یک مردی …