آن آقایى که خودش به حسب آنچه ما داریم مىبینیم «خَسِرَ الدُّنیا وَ الآخِرَة»[8] است، برمیدارد مینویسد که ملّت ایران «خَسِرَ الدُّنیا وَ الأخِرَة» شدهاند؛ مینویسند، چاپ هم میکنند.[9] میگوید مسلمانهاى عالم و از جمله ملّت ایران، «خَسِرَ الدُّنیا وَ الأخِرَة» شدهاند؛ چرا؟ چون مثلاً با آمریکا جنگیدند؛ مقصودش این است. این «خَسِرَ الدُّنیا وَ الأخِرَة» بودن است؟ «هر که نقش روى خود بیند در آب».[10] ملّت ایران که …آیات، روایات، اشعار، مخاطبان و مناسبتها
سورهٔ حج، آیهٔ ۱۱
وَمِنَ ٱلنَّاسِ مَن يَعۡبُدُ ٱللَّهَ عَلَىٰ حَرۡفٖۖ فَإِنۡ أَصَابَهُۥ خَيۡرٌ ٱطۡمَأَنَّ بِهِۦۖ وَإِنۡ أَصَابَتۡهُ فِتۡنَةٌ ٱنقَلَبَ عَلَىٰ وَجۡهِهِۦ خَسِرَ ٱلدُّنۡيَا وَٱلۡأٓخِرَةَۚ ذَٰلِكَ هُوَ ٱلۡخُسۡرَانُ ٱلۡمُبِينُ ١١
بعضی از مردم خدا را تنها با زبان میپرستند (و ایمان قلبیشان بسیار ضعیف است)؛ همین که (دنیا به آنها رو کند و نفع و) خیری به آنان برسد، حالت اطمینان پیدا میکنند؛ اما اگر مصیبتی برای امتحان به آنها برسد، دگرگون میشوند (و به کفر رومیآورند)! (به این ترتیب) هم دنیا را از دست دادهاند، و هم آخرت را؛ و این همان خسران و زیان آشکار است!
ترجمه: آیتالله مکارم شیرازی (Tanzil.net)
شاهدها (۳ پاراگراف)
… همان هم پیشرفت ندارد؛ مثل بسیارى از جوامع تابع غرب که معنویّت را حذف کردند، مادّیّت را هم نتوانستند جلب کنند؛ مثل وضع زندگى خود ما در دوران حکومت پهلوىها. معنویّت را طرد کردیم، مادّیّت را هم نتوانستیم به شکل مدرن و جدیدش، علمى و واقعىاش بیاوریم داخل کشور؛ شدیم «خَسِرَ الدُّنیا وَ الأخِرَة».[3] [پس] آن میشود «خَسِرَ الدّنیا و الآخرة». این طرف قضیّه هم همینجور است؛ یعنى اگر یک جامعهاى فقط بپردازد به جنبههاى معنوى و از علوم، از پیشرفت علمى، از کشفیّات علمى، از نوآورىهاى علمى، از تحصیل علم میان فرزندان میهن، از ساختن انسانهایى که بتوانند زندگى را به شکل متناسب با نیازهاى بشر، با سهولت و …… بد معنا میکنیم. ما خیال کردیم صبر به این است که حالا بنشینیم ببینیم چگونه خواهد شد. بنده میگویم به شما چگونه خواهد شد، نمیخواهد بنشینیم ببینیم. اگر بدون فعالیت، بدون تلاش، بدون تپش نشستی، عاقبت، بدبختی است، ذلت است، خواری است، بیدینی است و بیدنیایی است. ﴿خَسِرَ الدُّنيا وَ الآخِرَةَ ذلِكَ هُوَ الخُسرانُ المُبيُ﴾[11]؛ اما اگر با صبر پیش رفتی، عاقبت هم دین است و هم دنیاست.