رفتن به محتوای اصلی
آیات، روایات، اشعار، مخاطبان و مناسبت‌ها

سورهٔ انبیاء، آیهٔ ۲۳

لَا يُسۡـَٔلُ عَمَّا يَفۡعَلُ وَهُمۡ يُسۡـَٔلُونَ ٢٣

هیچ کس نمی‌تواند بر کار او خرده بگیرد؛ ولی در کارهای آنها، جای سؤال و ایراد است!

ترجمه: آیت‌الله مکارم شیرازی (Tanzil.net)

شاهدها (۲ پاراگراف)

[معاویه] یک قانون و حکم و تشریع می‌آورد. و کسانی که اعتراض کردند، به‌مقتضای «لا یُسئَلُ عَمّا یَفعَلُ وَ هُم یُسئَلونَ»[16] «یَحکُمُ ما یُریدُ» و «یَفعَلُ ما یَشآءُ»، به‌مقتضای اینکه از معاویه نباید سؤالی بشود که چرا آقا؟ از کجا؟ به‌مقتضای اینکه معاویه هرچه اراده می‌کند فرمان براند، براند؛ هرچه می‌خواهد قانون بگذراند، بگذراند؛ به‌مقتضای همۀ اینها، دهان اعتراض‌کنندگان را با مُشت‌های آهنین خُرد کردند. این معاویه خدا نیست؟ آن‌کسانی‌که قبول دارند این سِمت‌ها را برای معاویه، او را خدا …
آن قدرت استبدادی مطلق، آنی‌که دلش می‌خواهد به تعبیر مرحوم میرزای نائینی‌ رضوان‌الله‌تعالی‌علیه در مقدمۀ تَنبیهُ الاُمَّة،[15] فَعّال ما یَشاءُ وَ حاکم ما یُرید[16] باشد؛ آنی‌که می‌خواهد به تعبیر قرآن ﴿لا يُسئَلُ عَمّا يَفعَلُ﴾[17]باشد، هرکاری می‌کند، هرچه می‌گوید، هرجا می‌رود، کسی نپرسد چرا؛ آن‌هم با دعوت انبیا و با حکومت نبی، خیلی میانۀ خوشی نخواهد داشت؛ برای خاطر اینکه می‌داند اگر نبی آمد، اول کسی که ضربه می‌خورد اوست. این‌هم یک‌طبقه، طبقۀ احبار و رهبان را هم که شرح دادیم.