رفتن به محتوای اصلی
آیات، روایات، اشعار، مخاطبان و مناسبت‌ها

سورهٔ انبیاء، آیهٔ ۱۴

قَالُواْ يَٰوَيۡلَنَآ إِنَّا كُنَّا ظَٰلِمِينَ ١٤

گفتند: «ای وای بر ما! به یقین ما ستمگر بودیم!»

ترجمه: آیت‌الله مکارم شیرازی (Tanzil.net)

شاهدها (۲ پاراگراف)

می‌فرماید که ﴿وَ ما اَرسَلنا قَبلَكَ اِلّا رِجالاً نوحي اِلَيهِم﴾، آیات اول سوره است،[16] می‌گوید پیش از تو ما پیغمبرانی فرستادیم و به آنها وحی دادیم. ﴿وَ ما جَعَلناهُم جَسَداً لا يَأكُلونَ الطَّعامَ﴾ آنها را به‌صورت مَلَک و فرشته قرار ندادیم که جسد نداشته باشند و طعام نخواهند، ﴿وَ ما كانوا خالِدينَ﴾ خالدین، خالد و جاودانه و همیشگی هم نبودند. آنها هم یک‌وقتی مرده‌اند، اما ﴿ثُمَّ صَدَقناهُمُ الوَعدَ﴾ وعدۀ …
… به میان جامعه و شهری که در آن شهر آقایی و فخر می‌فروختید، کجا می‌گریزید؟ ﴿وَ ارجِعوا اِلىٰ ما اُترِفتُم فيهِ وَ مَساكِنِكُم﴾. برگردید به مسکن‌هایتان، ﴿لَعَلَّكُم تُسئَلوَ﴾ شاید بخواهند شماها را استیضاح کنند، شاید بخواهند از شما سؤال کنند، کجا می‌روید؟ ﴿قالوا يا وَيلَنا اِنّا كُنّا ظالِمينَ﴾ گفتند وای بر ما، وای بر ما که ما ظالم و ستمگر بودیم. ﴿فَما زالَت تِلكَ دَعواهُم﴾ همین بود سخنشان، ﴿حَتَّى جَعَلناهُم حَصيداً خامِدينَ﴾ و همین‌گونه سخن می‌گفتند تا آنکه ما همۀ آنها را طعمۀ مرگ و نابودی ساختیم.