رفتن به محتوای اصلی
آیات، روایات، اشعار، مخاطبان و مناسبت‌ها

سورهٔ انبیاء، آیهٔ ۱۲

فَلَمَّآ أَحَسُّواْ بَأۡسَنَآ إِذَا هُم مِّنۡهَا يَرۡكُضُونَ ١٢

هنگامی که عذاب ما را احساس کردند، ناگهان پا به فرار گذاشتند!

ترجمه: آیت‌الله مکارم شیرازی (Tanzil.net)

شاهدها (۲ پاراگراف)

می‌فرماید که ﴿وَ ما اَرسَلنا قَبلَكَ اِلّا رِجالاً نوحي اِلَيهِم﴾، آیات اول سوره است،[16] می‌گوید پیش از تو ما پیغمبرانی فرستادیم و به آنها وحی دادیم. ﴿وَ ما جَعَلناهُم جَسَداً لا يَأكُلونَ الطَّعامَ﴾ آنها را به‌صورت مَلَک و فرشته قرار ندادیم که جسد نداشته باشند و طعام نخواهند، ﴿وَ ما كانوا خالِدينَ﴾ خالدین، خالد و جاودانه و همیشگی هم نبودند. آنها هم یک‌وقتی مرده‌اند، اما ﴿ثُمَّ صَدَقناهُمُ الوَعدَ﴾ وعدۀ …
﴿فَلَمّا اَحَسّوا بَأسَنا﴾؛ شرح فلاکت ستمگران در حین دیدن عذاب خدا، ﴿فَلَمّا اَحَسّوا بَأسَنا﴾ همین که احساس کردند خشم و غضب ما را، آن ستمگران، یا از باب اینکه مثلاً فرض کنید عذاب آسمانی نازل شد، یا از باب اینکه دیدند مؤمنین به همراهی پیغمبرشان بر سر آنها تاختند و الآن است که شمشیر خشم خدا را بر سر آنها فرود بیاورند، همین‌که احساس کردند خشم ما را، ﴿اِذا هُم مِنها يَركُضونَ﴾ ناگهان از آن آبادی‌ها، از آن تمدن، از آن جامعه پای به گریز نهادند، بنا کردند گریختن و فرار کردن. ﴿لاتَركُضوا﴾ مگُریزید، ﴿وَ ارجِعوا اِلىٰ ما اُترِفتُم فيهِ﴾ برگردید به تنعّم‌گاه‌هایتان. برگردید به آن کاخ‌هایی که در آنها متنعم بودید، برگردید به میان جامعه و شهری که در آن شهر آقایی و فخر می‌فروختید، کجا می‌گریزید؟ ﴿وَ ارجِعوا اِلىٰ ما اُترِفتُم فيهِ وَ …