رفتن به محتوای اصلی
آیات، روایات، اشعار، مخاطبان و مناسبت‌ها

سورهٔ طه، آیهٔ ۸۴

قَالَ هُمۡ أُوْلَآءِ عَلَىٰٓ أَثَرِي وَعَجِلۡتُ إِلَيۡكَ رَبِّ لِتَرۡضَىٰ ٨٤

عرض کرد: «پروردگارا! آنان در پی منند؛ و من به سوی تو شتاب کردم، تا از من خشنود شوی!»

ترجمه: آیت‌الله مکارم شیرازی (Tanzil.net)

شاهدها (۲ پاراگراف)

… هم بدتر است. این مقدسِ نهروانی[5] از طلحه و زبیر هم بدتر و خطرناک‌تر است؛ چرا؟ برای خاطر اینکه طلحه و زبیر در میدان جنگ یکهو دلشان تکان می‌خورد که ای‌داد! داریم با علی می‌جنگیم، اما این مرد متدیّنِ معتقدِ خشکِ نادان که چشمش بسته است، بازی خورده، فریبش دادند؛ بر اثر کج‌فکری، یک تصور باطل به مغزش آمده، نجات‌بخش خود، علی‌بن‌ابی‌طالب را، به‌عنوان دشمن خود و دشمن دین شناخته، این در میدان جنگ اصلاً تردید ندارد، بلکه می‌گوید: «وَ عَجِلتُ اِلَیکَ رَبِّ لِتَرضیٰ»[6].
همین مردی که خروج کرده بر علی علیه‌السلام ـ یکی از خوارج ـ نیزه در شکمش فرورفته، نیزه را سرباز علی زده توی شکمش، این می‌آید جلو تا نیزه هی از پشتش بیرون برود و بیشتر فرو رود در شکم و اَمعایش، همین‌طور می‌آید جلو و می‌گوید: «وَ عَجِلتُ اِلَیکَ رَبِّ لِتَرضیٰ»[7] خدایا به‌سوی تو شتاب گرفتم تا تو خشنود بشوی. خاک بر سرت! به‌سوی جهنم شتاب گرفتی نه به‌سوی خدا. عیبش این است. بله، متدیّن، مقدس، مؤمن، خوش‌اخلاق، اهل تضرع، اهل گریه و زاری، اینها را می‌دانم، اما نادان، کج‌فکر، متعبدِ بدون دانش، که امام علیه‌السلام فرمود: «اَلمُتَعَبِّدُ بِغَیرِ عِلمٍ کَحِمارِ الطّاحونَةِ»[8] …