رفتن به محتوای اصلی
آیات، روایات، اشعار، مخاطبان و مناسبت‌ها

سورهٔ طه، آیهٔ ۲

مَآ أَنزَلۡنَا عَلَيۡكَ ٱلۡقُرۡءَانَ لِتَشۡقَىٰٓ ٢

ما قرآن را بر تو نازل نکردیم که خود را به زحمت بیفکنی!

ترجمه: آیت‌الله مکارم شیرازی (Tanzil.net)

شاهدها (۲ پاراگراف)

… اسلامی در همه کشورهای اسلامی، بلکه همه کشورهای مستضعفین، خودنمایی کند و همه ان شاء الله، تربیت بشوند همان طوری که آمال اسلام و پیغمبر اسلام بوده است. پیغمبر اسلام برای اینکه مردم تربیت نمی‌شدند غصه می‌خورد به طوری که خدای تبارک و تعالی او را تسلیت می‌داد؛ در مشقّت بود، خدای تبارک و تعالی به او خطاب می‌کند که ما قرآن را نفرستادیم که تو در مشقّت باشی.[1] و برای ملتها از پدر برای اولادش، از پدر مهربان برای اولادش، بر ملتهای عالم او بیشتر غصه می‌خورد و کافرها را وقتی که می‌دید که اینها به مجرای طبیعی انسانی نمی‌آمدند، برای آنها متاسف بود و هر انسانی باید این طور باشد که متاسف باشد برای‌ آنهایی که نمی‌آیند به خط اسلام و خط انسانیت.
و اینها معجزه رسول اکرم است که با مبدا وحی آن طور آشنایی دارد که اسرار وجود را برای او بازگو می‌نماید و خود با عروج به قلّه کمال انسانیت حقایق را آشکارا و بدون هیچ حجاب می‌بیند و در عین حال در تمام ابعاد انسانیت و مراحل وجود، حضور دارد و مظهر اعلای هُوَ الاَوّلُ وَ الْآخِرُ وَ الْظّاهِرُ وَ الْباطِن[7] می‌باشد، و می‌خواهد همه انسان‌ها به آن برسند و چون نرسیده‌اند گویی رنج می‌برد، و شاید طه‌. ما انْزَلْنا عَلَیْکَ الْقُرآنَ لِتَشْقی[8] اشاره لطیفه‌ای به آن باشد و شاید ما اوذی نبیّ مثل ما اوذیت[9] نیز مربوط به همین معنی باشد.