رفتن به محتوای اصلی
آیات، روایات، اشعار، مخاطبان و مناسبت‌ها

سورهٔ بقره، آیهٔ ۱۷

مَثَلُهُمۡ كَمَثَلِ ٱلَّذِي ٱسۡتَوۡقَدَ نَارٗا فَلَمَّآ أَضَآءَتۡ مَا حَوۡلَهُۥ ذَهَبَ ٱللَّهُ بِنُورِهِمۡ وَتَرَكَهُمۡ فِي ظُلُمَٰتٖ لَّا يُبۡصِرُونَ ١٧

آنان [= منافقان‌] همانند کسی هستند که آتشی افروخته (تا در بیابان تاریک، راه خود را پیدا کند)، ولی هنگامی که آتش اطراف او را روشن ساخت، خداوند (طوفانی می‌فرستد و) آن را خاموش می‌کند؛ و در تاریکیهای وحشتناکی که چشم کار نمی‌کند، آنها را رها می‌سازد.

ترجمه: آیت‌الله مکارم شیرازی (Tanzil.net)

شاهدها (۴ پاراگراف)

… یک روز تندرو است، یک روز معتدل است، یک روز سازش‌کار است؛ یک روز متعصّب است، یک روز محبوب میان مردم است، یک روز مغضوب مردم است! از نظر آنها دو نفر یک روز با هم دوستند، یک روز ضدّند! نمیفهمند رابطه‌هاى معنوى و الهىِ یک نظام اسلامى را؛ خدا را شکر که نمیفهمند. خدا را شکر که «ذَهَبَ اللهُ بِنورِهِم»؛[15] خدا نور را از دلهاى اینها و تشخیص را از مغزهاى اینها گرفته. چه اختلافى؟ چه جناح‌بندى‌اى؟
امروز اینها جشن گرفته‌اند به خیال اینکه قضیّه‌ى فلسطین تمام شد. بنده عرض میکنم قضیّه‌ى فلسطین تمام‌شده نیست؛ اشتباه نکنند. البتّه دنیاى استکبار بر اثر اینکه «ذَهَبَ اللهُ بِنورِهِم وَ تَرَکَهُم فی ظُلُمٰت»،[10] نمیتوانند این حقایق انسانى را با همه‌ى تحلیل‌هاى به‌اصطلاح علمى‌اى که انجام میدهند درست پیدا کنند. قضیّه تمام‌شده نیست؛ قضیّه فرقى نکرده است؛ قضیّه‌ى فلسطین، به حال خود باقى است. طرفِ فلسطین که آن امضاکننده‌ى حقیرِ بدنامِ روسیاهِ على‌الظّاهر فلسطینى[11] ــ على‌الباطنش را خدا میداند ــ نبود که برود یک چیزى را بفروشد. مگر ملّت فلسطین، عرفات است؟ عرفات …
در سوره‌ی مبارکه‌ی بقره در وصف منافقین این آیه‌ی شریفه «مَثَلُهُم کَمَثَلِ الَّذِی استَوقَدَ نارَاً فَلَمَّا اَضاءَت ما حَولَهُ ذَهَبَ اللٰهُ بِنورِهِم وَ تَرَکَهُم فی ظُلُمات»،[16] این تصویر، یک بُعدی از ابعاد منافق است؛ این منافقی است که اوّل از روی هیجان یک ایمانی آورده، اِستَوقَدَ نارَاً فَلَمَّا اَضاءَت ما حَولَهُ ذَهَبَ اللٰهُ بِنورِهِم، [امّا] مرضی که در دل او بوده موجب شده که خدا این نور را از او بگیرد: وَ تَرَکَهُم فی ظُلُمات؛ تصویر میکند؛ این تصویرِ یک بُعد از ابعاد …
ما [باید] چه کار کنیم؟ این‌جور عرض میکنم که به نظر من بعثت یک حادثه‌ی دفعی نیست. یک وقت یک برقی میزند و خاموش میشود؛ بعثت این‌جوری نیست؛ البتّه چرا، برای منافق این‌جور است: ذَهَبَ اللَهُ بِنورِهِم وَ تَرَکَهُم فی ظُلُماتٍ لا یُبصِرون؛[10] آدمی که از ته دل ایمان ندارد، یک برقی میزند، یک روشنایی‌ای برایش پیش می‌آید، بعد در زیر اهواء، هوسها، فراموشکاری‌ها، غفلتها و بقیّه‌ی عیوبی که دارد خاموش میشود. امّا در غیر منافق، در جریان طبیعی عالم، کلّ بعثت یک جریان است، یک امر مستمر است؛ مال یک زمان خاص، مال یک روز خاص نیست، مال همیشه است؛ نه‌فقط بعثت رسول اکرم، [بلکه] همه‌ی انبیا؛ حرف اصولی انبیا [مال] همیشه است. در قرآن کریم به کفّار میگوید: خب شما که ادّعا …