رفتن به محتوای اصلی
آیات، روایات، اشعار، مخاطبان و مناسبت‌ها

سورهٔ مریم، آیهٔ ۹۶

إِنَّ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّٰلِحَٰتِ سَيَجۡعَلُ لَهُمُ ٱلرَّحۡمَٰنُ وُدّٗا ٩٦

مسلّماً کسانی که ایمان آورده و کارهای شایسته انجام داده‌اند، خداوند رحمان محبّتی برای آنان در دلها قرار می‌دهد!

ترجمه: آیت‌الله مکارم شیرازی (Tanzil.net)

شاهدها (۱ پاراگراف)

… را این قدر معطل کند اما چه کند اینها که سوز و گدازهای دوران انفصال اوست، با «او» در میان می‌گذارد باشد که تخفیف یابد، این بنده می‌دانم که رسم صحبت با مرجعی عالیقدر- و به زعم خود مرجع المراجع- این نیست، لیکن به زعم خود روایاتی به او جرات چنین جسارت داده است!! روایاتی که مرجعیت را علاوه بر یک حکومت اجتماعی یک اثر تکوینی الهی قرار داده و محرومیت عده‌ای را از این منصب با لسان لا یُصیب امرنا الخ- علی الظاهر المظنون فی بعض روایات ابی الجهد- بیان می‌کند که در نتیجه یکی از شئون آن محبت و وُدّی خواهد بود که در کریمه الَّذینَ آمَنُوا وَ عملوا الصالحات سَیَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمن وُدّاً[3] بیان شده است، این منقولات که ظواهر کار را کنار زده پای محبت و ودّ و صفا و قداست و اجمالًا پای روح را به میان می‌کشد او را بهتر جری ساخته که پرده برداشته، مکنونات قلبی خود را بیان کند: