… میدهد به پیغمبر که آنها را به یاد ایّامالله بینداز. ایّامالله همین روزهای بزرگ تاریخساز است. خب، هشت سال دفاع مقدّس -به یک معنا هر روزش را حساب کنیم- جزو این ایّامالله است؛ نباید بگذاریم که این حوادث به دست فراموشی سپرده بشود. قرآن ما را تعلیم میدهد؛ این یادهایی که در قرآن شده است: وَ اذکُر فِی الکِتٰبِ ابراهیم؛[3] وَ اذکُر فِی الکِتٰبِ موسیٰ؛[4] وَ اذکُر فِی الکِتٰبِ اِدریس؛[5] وَ اذکُر فِی الکِتٰبِ مَریَم؛[6] نباید بگذاریم فراموش بشود. قرآن به ما یاد میدهد که اینها را به یاد بیاور، اینها را تکرار کن. شما ببینید داستان حضرت موسی و داستان حضرت ابراهیم و دیگر داستانها در قرآن چقدر تکرار شده؛ باید به یاد آورد، باید نگذاشت فراموش بشود. ما البتّه در این زمینه شاهد تلاشهایی هستیم. من به آقای …آیات، روایات، اشعار، مخاطبان و مناسبتها
سورهٔ مریم، آیهٔ ۱۶
وَٱذۡكُرۡ فِي ٱلۡكِتَٰبِ مَرۡيَمَ إِذِ ٱنتَبَذَتۡ مِنۡ أَهۡلِهَا مَكَانٗا شَرۡقِيّٗا ١٦
و در این کتاب (آسمانی)، مریم را یاد کن، آن هنگام که از خانوادهاش جدا شد، و در ناحیه شرقی (بیت المقدس) قرار گرفت؛
ترجمه: آیتالله مکارم شیرازی (Tanzil.net)
شاهدها (۳ پاراگراف)
… کنند. اینها هر کدام یک مشعلی هستند که از نظر جریان باطل باید خاموش بشوند. جریان باطلی که در مقابل شما، در مقابل این ملّت، در مقابل این انقلاب قرار دارد، این مشعلها را برنمیتابد؛ اینها را باید نابود کند، مشعلها را خاموش کند. این درست نقطهی مقابل قرآن است؛ قرآن ما را به یاد و ذکر اینگونه حوادث امر میکند: وَ اذکُر فِی الکِتابِ مَریَمَ اِذِ انتَبَذَت مِن اَهلِها مَکاناً شَرقیّا؛[1] حادثهی مهمّ [حضرت] مریم نباید فراموش بشود؛ این باید در تاریخ بماند. وَ اذکُر فِی الکِتابِ اِبراهیم،[2] وَ اذکُر فِی الکِتابِ موسیٰ،[3] وَ اذکُر عَبدَنا اَیّوب،[4] وَ اذکُر عَبدَنا داودَ ذَا الاَید،[5] وَ اذکُر اَخا عادٍ اِذ اَنذَرَ قَومَهُ بِالاَحقاف؛[6] شاید ده مورد یا بیشتر در قرآن این جوری دارد: …… را دیدار کنند، خبری بدهند و فرمانی بگیرند؛ و کوتهِ سخن، دعوت شیعی از هزارها کانال عظیمترین شبکۀ تبلیغاتی جهانی آن روزگار. و این است نقشۀ موفق امام باقر علیهالسلام ـ نقشۀ جهاد پس از مرگ ـ و این است آن وجود برکتخیز که زندگی و مرگش برای خدا و در راه خداست؛ «وَ جَعَلَنی مُبارَکاً اَینَما کانَ وَ سَلامٌ عَلَیهِ یَومَ وُلِدَ وَ یَومَ یَموتُ وَ یَومَ یُبعَثُ حَیّاً»[34]. پیشوای صادق، ص53-33