رفتن به محتوای اصلی
آیات، روایات، اشعار، مخاطبان و مناسبت‌ها

سورهٔ اخلاص، آیهٔ ۳

لَمۡ يَلِدۡ وَلَمۡ يُولَدۡ ٣

(هرگز) نزاد، و زاده نشد،

ترجمه: آیت‌الله مکارم شیرازی (Tanzil.net)

شاهدها (۴۶ پاراگراف)

… انسجم مع هذا الهدف، أمّا من عدا ذلک و لم ینسجم معه فهو إمّا فی زمرة الغافلین أو فی حضیض الشّیاطین. أرجو أن ینتبه المسلمون فی العالم تماماً و یستعیدوا قوّتهم و توکّلهم و یعملوا علی إنقاذ مجتمعهم الإسلامیّ من هذه الوهدة و الحرمان الّذی یهدّد دنیاهم و آخرتهم. و استغفر ا‌لله‌ لی و لکم.[37] بِسمِ اللهِ الرَّحمٰنِ الرَّحیمِ، قُل هُوَ اللهُ اَحَدٌ، اَّللهُ الصَّمَدُ، لَم یَلِد وَلَم یولَد، وَ لَم یَکُن لَه کُفُوًا اَحَدٌ.[38]
بِسمِ‌اللهِ‌الرَّحمنِ‌الرَّحیم * قُل هُوَ اللهُ احدٌ * اَللهُ الصَّمَدُ * لَم یَلِد وَ لَم یولَد * وَ لَم یَکُن لَه‌و کُفُوًا اَحَدٌ .[6]
این رابطه‌ى بین انسان و خدا را در بعضى از ادیان مثل مسیحیّت، به جاى بندگى، رابطه‌ى پدر و فرزندى معرفى کرده‌اند که انسانها همه فرزند خدایند. در تعبیرات مسیحیّت این ‌جورى است: فرزند خدا. خب، «فرزندى» تعبیر غلطى است از این رابطه، فرزندى یعنى چه؟ ببینید؛ اینکه در «قُل هُوَ الله‌»[14] قرآن، هر روز شما تکرار میکنید: لَم یَلِد وَ لَم یولَد،[15] به خاطر این است که هنوز در دنیا تفکّرى وجود دارد که همین تفکّر مسیحیّت است که زاییده‌ى تفکّرات شرک روم و یونان قدیم است، که آنها خدایان را پدرها و مادرها میدانستند براى بشر و جوامع بشرى. این مسیحیّت فعلى تغذیه‌شده‌ى از پستان آن شرک دوران تمدّن یونان و روم باستان است. فرزند خدا بودن حرف غلطى است. یعنى خداى متعال اگر بنا شد این ‌قدر محدود شد که جسم شد و تولید کرد مثل بقیّه‌ى اجسام که تولید میکنند، این دیگر خدا نیست. آن مفهوم خدا که انسان در …
در جزیرة‌العرب معارف بشرى وجود نداشت؛ شرک بود و معارف شرک‌آلودِ در حدّ نازل. لذا در قرآن هم شما ملاحظه میکنید که با شرک یک مبارزه‌ى جدّى شده است؛ [مثلاً] سوره‌ى «قُل هُوَ اللهُ اَحَد»،[4] سوره‌اى با چهار آیه مثلاً که «لَم یَلِد وَلَم یولَد»[5] را این‌همه در قلب این سوره‌ى کوچک، درشت کرده است، یا «وَ لَم یَکُن لَه کُفُوًا اَحَد»،[6] برجسته و متلألی است؛ این براى این است که شرک از ذهنها زدوده بشود و [با اَعمال انسان] مخلوط نشود؛ و هر کار شرک‌آلودى در اسلام مردود شده است.