رفتن به محتوای اصلی
آیات، روایات، اشعار، مخاطبان و مناسبت‌ها

سورهٔ عصر، آیهٔ ۱

وَٱلۡعَصۡرِ ١

به عصر سوگند،

ترجمه: آیت‌الله مکارم شیرازی (Tanzil.net)

شاهدها (۵ پاراگراف)

بسمه تعالی؛ وَ العَصْرِ انَّ الانْسانَ لَفِی خُسْرٍ الّا الَّذِینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصّالِحاتِ وَ تَواصَوْا بِالحَقِّ وَ تَواصَوْا بِالصَّبرِ[1]. آقایان افاضل در محافل خود تواصی به حق کنند و در راه حق، تواصی به صبر کنند.
وَ الْعَصْرِ إنَّ الإِنسانَ لَفِی خُسرٍ الَّا الَّذینَ امَنُوا و عَمِلوا الصالِحاتِ و تَوَاصَوا بِالْحَقِّ و تَوَاصَوا بِالصَّبرِ.[2] همه انسانها در خسرانند مگر آن طایفه‌ای که مومن باشند و عمل صالح داشته باشند و مردم را، ملت را، به صبر دعوت کنند و به حق دعوت کنند. در این استثنا، این نیست که، مگر کسی چشمش این نباشد یا مگر کسی دستش؛ نه، همه در خُسْرند، الّا الَّذینَ امَنُوا. اصلًا در اسلام جسم مطرح نیست، بدن مطرح نیست؛ روح مطرح است، ایمان مطرح است. شما بچه‌ها، که مثل فرزندان من هستید، از اینکه پای شما [معیوب‌] است، هیچ …
خَلَقَ الإنسَانَ مِن عَلَق. انسان از این «علق»، از این آب، یک همچو قدرت! یک همچو قدرت که آن انسانی که همه عالَم است می‌گویند: وَ العَصرِ. إِنَّ الإنسانَ لَفِی خُسرٍ[5] «عصر» انسان کامل است؛ امام زمان- سلام الله علیه- است. یعنی «عصاره» همه موجودات. قسم به عصاره همه موجودات، یعنی قسم به انسان کامل. إِنَّ الإنسَانَ لَفِی خُسر این «انسان» که اینجا می‌گویند همین انسان یک سر و دو گوشی است که ماها انسانش می‌گوییم. خطاب با ماست. سر دو راهی واقع شده‌ایم، …
وَ الْعَصْرِ، انَّ الْانْسانَ لَفی‌ خُسْرٍ؛[4] عصر هم محتمل است که در این زمان حضرت مهدی- سلام الله علیه- باشد، یا انسان کامل باشد که مصداق بزرگش رسول اکرم و ائمه هدی، و در عصر ما حضرت مهدی- سلام الله علیه- است. قسم به عصاره موجودات عصر؛ فشرده موجودات، اینکه فشرده همه عوالم است، یک نسخه‌ای است، نسخه تمام عالَم. همه عالَم در این موجود، در این انسان کامل، عصاره است و خدا به این عصاره قسم می‌خورد و می‌فرماید که: انَّ الْانْسانَ لَفی‌ خُسْرٍ؛ انسان در خسارت است، انسان …
… زمان لازم دارد. و آن چیزی که لازم است بر همه ما، آن چیزی است که خدای تبارک و تعالی برای مومنین ذکر فرموده است که همه انسانها در خسارت هستند مگر مومنینی که عمل صالح داشته باشند. و در تمام اعمال صالحه دو چیز را فرموده‌اند: یکی سفارش به صبر و یکی سفارش به حق. می‌فرماید: وَ الْعصْرِ، انَّ الْانْسانَ لَفی‌ خُسْرٍ الَّا الَّذینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ وَ تَواصَوْا بِالْحَقِّ وَ تَواصَوا بِالصَّبْرِ[1] همه انسانها در خسارتند مگر مومنین. آنهایی که عمل صالح می‌کنند و سفارش به صبر و حق می‌کنند. امروز ما هم محتاجیم به اینکه هر کدام، دوستان خودمان را دعوت به حق بکنیم. دعوت به اسلام که در راس حقوق است و حق مطلق است بکنیم. و دعوت به آرامش در یک همچو موقعی که گرفتاری هست بکنیم. و دعوت به جمهوری …