﴿وَ يَومَ نَحشُرُهُم جَميعاً﴾[12]، سخن از قیامت است؛ آن روزی که گرد آوریم خلایق را همگان، ﴿ثُمَّ نَقولُ لِلَّذينَ اَشرَكوا﴾ پس بگوییم به آنان که شرک آوردند، برای خدا شریک قائل شدند، ﴿مَكانَكُم اَنتُم وَ شُرَكآؤُكُم﴾ در جایِ خود، شما و شریکانتان، با حالتی تحکمآمیز، با لحنی عتابآمیز، بمانید در جایِ خودتان، شما و شریکان پنداریتان، آنهایی که رقیب و هماورد و همباز خدا دانستید، ﴿مَكانَكُم اَنتُم وَ شُرَكآؤُكُم فَزَيَّلنا بَينَهُم﴾ میان آنان و شریکان پنداری که برای خدا فرض کرده بودند، جدایی میاندازیم. اینجا شما با یک نظر خیلی عادی و سطحی میفهمید که در قیامت این شریکها، آنکسانیکه به شراکت خدا انتخاب شده بودند، غیر از آن هُبَلِ عقیقیِ بیجان است، او که دیگر حشر ندارد. او که داخل آدم نیست بهقول معروف و معمول، که بیاورند و بگویند بهجای خود، بایست! یا …آیات، روایات، اشعار، مخاطبان و مناسبتها
سورهٔ یونس، آیهٔ ۲۹
فَكَفَىٰ بِٱللَّهِ شَهِيدَۢا بَيۡنَنَا وَبَيۡنَكُمۡ إِن كُنَّا عَنۡ عِبَادَتِكُمۡ لَغَٰفِلِينَ ٢٩
(آنها در پاسخ میگویند:) همین بس که خدا میان ما و شما گواه باشد، اگر ما از عبادت شما غافل بودیم!
ترجمه: آیتالله مکارم شیرازی (Tanzil.net)
شاهدها (۲ پاراگراف)
… بلا دچار شدم. آن کسی هم که در دنیا مورد عبودیت و پرستش بوده، او هم برای تبرئۀ خودش حاضر است با ناسپاسیِ هرچه تمامتر، علاقهمندان و تابعان و متابعان دنیای خودش را رد کند، از آنها بیزاری و تبرّی بجوید. ﴿ما كُنتُم اِيّانا تَعبُدونَ﴾ شما ما را عبودیت نمیکردید. ﴿فَكَفَىٰ بِاللهِ شَهيداً بَينَنا وَ بَينَكُم﴾، از زبان شریکان است: میان ما و شما، خدا به گواهی بس، ﴿اِن كُنّا عَن عِبادَتِكُم لَغافِلينَ﴾ که ما از پرستش شما غافل بودیم، اصلاً ملتفت نبودیم که شما نظر عبودیت و بندگی درمقابل ما برای خودتان دارید.