مطلب دوّم این است که برادرانى [هستند] که استعدادهاى خیلى خوبى دارند و شعر از اینها میجوشد. همین یکى دو ماه اخیر اثر چند نفر از این آقایان را دیدم ــ که حالا اثبات شیء، نفى ماعدا نمیکند ــ بین آنها یکى آقاى میرشکّاک[3] بود که من از سابق هم میدانستم، یکى همین آقاى احمد عزیزى است که چند کتاب اینها را من این اواخر خواندم. واقعاً خیلى اذعان قلبى پیدا کردم به اینکه اینها واقعاً شاعر و داراى یک قریحهى فیّاض و جوشانى هستند. البتّه کتابهاى آقایان دیگر را شاید ندیدم و نخواندم ــ این آقایانى که این خصوصیّات را دارند، به نظر من اکتفا نکنند به اینکه شاعر خوبى در این حدّى که الان هستند [بمانند]، بلکه همّتشان را بگذارند بر اینکه بشوند در حدّ حافظ و سعدى و مولوى و فردوسى و مانند اینها، …