لزوم سخن منظم و گزیده و پرهیز از رودهدرازی مجریان
… را باز میکند، یک آدمى است، مرد خردمندى است، مرد عالِمى است ــ حالا یا بیکار است یا دنبال یک چیزى است یا مرید برنامهى شما است؛ به هر دلیلى ــ این پیچ را باز کرده. باید شما جورى حرف بزنید که او را اشباع کنید. او باید احساس پوچى و سبکى در برنامهى شما نکند. مهمترین چیزى که این سَبُکى را القا میکند، نامنظّم حرف زدن و بهاصطلاح ضدّ گزیدهگویى [است] ــ حالا اسمش گزافهگویى میشود، رودهدرازى میشود؛ هر چه هست ــ «کم گوى و گزیده گوى چون دُر».[13] بهترین چیزى که یک نفر را که پاى صحبت شما، پاى منبر شما نشسته خشنود میکند، این است که سخن شما سخن منظّمى باشد و کلماتْ هر کدام معناى خودش را داشته باشد؛ نخواهید زیادهروى کنید و مدام آن را کش بدهید و مدام تعبیرات مرادف بیخودى به کار ببرید و به قول نظامى:
لزوم تمرین مجریان برای پرهیز از کش دادن و تکرار
من میبینم در بعضى از برنامهها، مجرى همینطور بیخودى کش میدهد؛ یک کلمهاى را اضافه میکند، یک جملهاى را تکرار میکند. تمرین کنید؛ اینها تمرینکردنى است. من توقّع ندارم که حالا هر کسى که امروز مجرى میشود، بتواند به طور ارتجالى[14] بدون اینکه نوشتهاى هم گاهى جلویش باشد، آنجور که من توقّع دارم حرف بزند، امّا بالاخره این توقّع بایستى برآورده بشود. [اگر] راهش این است که حتماً از روى نوشته بخواند، این کار را …