من میخواهم نکتهای را در بارهی این استان، نکتهای را در بارهی مسائل کشور و نکتهای را هم در بارهی مسائل جهان عرض کنم. در بارهی این استان باید عرض کنم: خواهران و برادرانِ عزیزِ من! جمهوری اسلامی برای آباد کردن این استان، تلاش و خرجِ زیادی کرده است. اما با کمال تأسّف، هنوز هم این استان در محرومیتِ بسیار شدیدی به سر میبرد. استانی که از لحاظ مواهب الهی، مانند نزولات و برکات آسمانی- باران و برف- و از لحاظ دامداری، استعداد کشاورزی، منابع نفت و بعضی منابع ذیقیمت دیگر، یک استان بابرکت و ثروتمند است، و همچنین از لحاظ انسانهای مؤمن و باهمت و شجاع، اینقدر از لطف الهی برخوردار است، متأسفانه هنوز در نهایتِ محرومیت به سر میبرد. این استان، استانی ثروتمند، اما گرسنه است.
برجستگی مردم استان در ایمان و اخلاص
انصافاً این استان، از لحاظ نیروی ایمان، یکی از استانهای برجسته است. اگرچه مردم ما در سرتاسر کشور، بحمدالله به دین و معنویّات اقبال دارند، لکن بههرحال، همه چیز کم و زیاد دارد. این استان جزو مراکزی است که مردمش نشان داده و ثابت کردهاند که مردم مؤمن و بااخلاص و صفایی هستند. هرجا چنین مردمی باشند، روحانیون برای وظیفه الهیشان، زمینه مساعد و مناسبی دارند.
لزوم تلاش مضاعف برای رفع عقبماندگی فرهنگی استان محروم
بنده، ضمن تشکّر از آقایان، بهخاطر زحماتی که میکشند، بخصوص بعضی از اجلّه علما که بحمدالله در اینجا خدمات ارزشمندی انجام دادهاند و میدهند، این درخواست را هم مطرح کنم که، تلاش و جدیّت برای به پایان رساندن عقبماندگیهای فرهنگی در استان محروم کهگیلویه و بویراحمد، باید مضاعف شود.
شجاعت، ایمان و ایستادگی مردم در برابر فرمانروایان ظالم
خدای بزرگ را سپاسگزارم که توفیقِ دیدار شما را به بنده عطا فرمود. از دوران جنگ که سفری به این استان کردم و به میان شما آمدم، همواره خاطرههای شیرینِ شما مردمِ مؤمن و بااخلاص و غیور، در ذهن من بود و هست. علاوه بر آن، هرکس که اندکی در گذشتهی تاریخی ایران مطالعه کرده باشد، وضعیت عشایرِ غیور و مردمِ مؤمن این سرزمین و این استانِ قهرمانپرور را خواهد شناخت. بنده هم از خصوصیّات شما مردم مؤمن و بااخلاص- از شجاعتهایتان، از مقاومتهایتان، از ایمانتان، از فداکاریتان در راه خدا، از ایستادگیتان در مقابل فرمانروایانِ جائر و ظالم، از مشارکت زن و مرد در سراسر این استان و در همهی مسائل زندگی- مطالب زیادی شنیده و خواندهام.
برداشته نشدن هیچ قدم آبادانی در دوران پهلوی
… البته عدّهای از کدخدایان و اربابهایی که دستشان در دست مسئولان دولتی بود، با پهلویها آشتی بودند. اما تودهی مردم، ابداً! تشکیلات حکومت طاغوت، مردم را رها میکرد؛ اما بعضی از اربابهای ظالم و کدخداهای متعدّی را دودستی میگرفت! مردم برای پهلویها اهمیتی نداشتند. نتیجه این شد که در تمام طول حکومت پنجاهسالهی خاندان منحوسِ پهلوی، در این استان- در مناطق بویراحمد، در مناطق کهکیلویه و نیز در مناطق عشایر و خاندانهای مختلف از فارس تا خوزستان- حتّی یک قدمِ اصلاحىِ آبادکنندهی قابل ذکر برداشته نشد.