نقد اصرار بر بینالمللی کردن کنگرهٔ بزرگداشت مجلسی
البتّه معمول شده است که کنگرهى بینالمللى درست کنند؛ من نمیفهمم بینالمللى براى چیست. یک وقت یک شخصیّت، بینالمللى است، خیلى خب؛ ما میخواهیم مثلاً یک نفرى بیاید دربارهى شخصیّت این عالِم، مثلاً [شیخ] مفید که کسانى در دنیا راجع به شیخ مفید کار کردهاند [براى ما صحبت کند]؛ امّا مجلسى یک شخصى نبوده که در دنیا به این صورت مطرح باشد و ما بخواهیم از نظرات مجلسىشناسهاى مثلاً بزرگ دنیا استفاده کنیم. در این بین چه کسی از ما مجلسىشناستر؟ ما چرا راجع به خودمان هم برویم از دیگران التماس کنیم که [برایمان صحبت کنند]؟ خب مجلسىشناس خود ما هستیم؛ ما مجلسى را مىشناسیم. ما میدانیم [آنها] چه کسانی هستند؟ مىبینیم که راجع به بزرگان ما چه جورى مینویسند. این آقا …
لزوم تخصصی و فنی بودن کنگره حتی با تأخیر در برگزاری
… داریم، با چه کسى قابل مقایسه است؟ با صاحب وسائل؟[7] با فیض؟[8] خب آدم باید اینها را حساب کند. یک وقت [شاید] دیدید که اگر در میزان گذاشتیم، دیدیم که چند صاحب وسائل هم یک مجلسى نمیشوند؛ ممکن است ما به این نتیجه برسیم. خب، وزن حدیثشناسى او را به دست بیاوریم. غرض، تخصّصى و فنّى؛ کنگره را اینجورى قرار بدهید. اگر لازم شد دو سال هم عقب بیندازید، مانعى ندارد؛ چون شما از سالگرد مجلسى[9] گذشتهاید یعنى الان [سال] ۱۴۱۳ است و در شُرُف ۱۴۱۴ هستیم؛ سه سال یا چهار سال که بگذرد از سالگرد، [دیگر] فرق نمیکند با اینکه شش سال بگذرد دو سال دیگر هم صبر کنید و یک چیز قوى از آب دربیاورید. این [هم] نکتهى سوّم.