اضمحلال نظام مارکسیستی و از دست رفتن سلاح فکری جبههٔ الحاد
… هیچکس در عالم بصراحت اعتراف نمیکند که با جمهورى اسلامى قصد مخالفت دارد یا با اسلام مخالف است؛ ظاهرها همه دوست است، زبانها گرم و گیرا است امّا باطن قضیّه چیز دیگرى است. یک طرف، دشمنِ چپ بود که او به خودىِ خود مضمحل شد و نابود شد و آن را ما در صحنه نداریم؛ یعنى نظام مارکسیستى و کشورهاى فراهمشدهى با این نظام، آن موضع خصومت دیروز را امروز با ما ندارند؛ امّا سؤال این است که آیا حذف این دشمن در مجموع صحنهى نبردى که انقلاب و اسلام با دشمنان دارد، به نفع ما تمام شد؟ آیا در میدان نبرد به معناى کم شدن دشمنىها با ما شد یا نه؟ از یک نظر بله، این به نفع ما تمام شد و آن، این بود که جبههى الحاد، سلاح بُرندهى خودش را که آن تفکّر مارکسیستى و مکتب تدوینشده و سروتهدارِ مارکسیسم بود، از دست داد.
مهارت کمونیستها در سازماندهی و تبلیغات
… باید برویم آن اوّلیّات دین را به آنها یاد بدهیم یا چهار تا سینهزنى و مانند اینها برایشان بگذاریم؛ اینجورى نیست. هفتاد سال شلّاق فرمولهاى خیلى خوشظاهر و برّاق ایدئولوژیک مارکسیسم و هفتاد سال آن دستگاه تبلیغاتى بسیار کارآمد کمونیستها روى سر اینها بوده. میدانید، کمونیستها در تبلیغات فوقالعادهاند. کمونیستها در دو چیز فوقالعادهاند: یکى سازماندهى است که اصلاً یک چیز سنّتى بود بین کمونیستها، یعنى این چندساله در سازماندهى انصافاً نظیر نداشتند که احزابشان را سازماندهى میکردند؛ و یکى در تبلیغات. تبلیغاتشان در دنیا اصلاً نمونه است و از تبلیغات غربىها ــ با وجودى که امکاناتشان کمتر بود ــ در موارد بسیارى بالاتر بود و غلبه میکرد بر تبلیغات آنها. پدر این غربىها را در یک جاهایى مثل آفریقا و آمریکاى لاتین و همین خاورمیانه و قضیّهى فلسطین اینها با تبلیغاتشان درآوردند! خب این تبلیغات هفتاد سال بالاى سر این مردم کوچه و بازار و جوان و غیره در این منطقه بوده و هنر دین را و احساس دینى را ببینید که بعد از …
اوج نفوذ مارکسیسم در دنیا و گرایش برخی طلاب جوان نجف به سوسیالیستها
رهبر انقلاب: فقط مدرسه که نبود. این عالِم به مدرسه که مىآمد، همینجور بود که میفرمایید؛ در مدرسه، هیچ انگیزهى هوى و دنیا فرض کنیم نبود، امّا وقتى مىآمد بیرون، چطور میشود گفت که نبود؟ آن زمانى که من این قضیّهى آسیّدابوالحسن را عرض میکنم، زمانى است که اوج نفوذ مارکسیسم در دنیا است؛ همان زمانى است که آشیخ جواد بلاغى در همان نجف به تنهایى مشغول ردّ افکار دهریّون و مادّیّون بود. حالا در نجف هم بفرض [این مسائل] نبود؛ در همان زمان بنده اطّلاع دارم ــ یعنى اطّلاع شخصى نیست، ثبت شده است ــ کسانى بودند از جوانهاى طلبهى نجف که از نجف پا شدند ــ از بیوت مهمّ اهل علم، از بیت صاحب جواهر[11] و مانند اینها، رفتند بغداد، و شعر براى سوسیالیستها گفتند. بر آسیّدابوالحسن که اشکالى وارد نیست؛ خب او یک فقیهى بود، مجتهدى بود، تکلیفش را میدانست، برطبق تکلیفش عمل میکرد؛ اشکال شرعى بر او نیست؛ اشکال بر مجراى امور است. امور اینجورى جریان پیدا کرده.[12] بعد آن وقت شد آنچه شد. یعنى آنجا سى سال تقریباً حکومت …
بیجایگاهی تفکر مادی صریح در جهان امروز
برادرانى که در دوران مبارزات و اوایل انقلاب با گروههاى چپ سروکار داشتند یادشان هست که با چه حدّتى[6] و از چه موضع قدرتى و اطمینانى از این مکتب یاد میکردند. خب آن از بین رفت؛ معلوم شد که تفکّر مادّىِ صریح امروز در دنیا جایى ندارد؛ این، نقطهى مثبت این قضیّه بود؛ امّا از آن طرف، امام در نامهى به رئیسجمهور شوروى، مرقوم فرمودند که شما باید مواظب باشید که تسلیم غرب نشوید.[7] این[طور] نشد؛ به این توصیهى امام عمل نشد.
تبلیغات پرجاذبهٔ مارکسیستها و حفظ جوانان به دست متفکران اسلامی
روحانیّتِ این کشور، جوانان این کشور را در مقابل تفکّرات پُرجاذبهى مارکسیسم واکسینه کرد؛ پادزهر به آنها زد. مارکسیستها در این مملکت مگر کم کار میکردند؟ [مگر] کم جزوه منتشر میکردند؟ [مگر] کم بحث میکردند؟ همین متفکّرین اسلام و روحانیّون بودند که توانستند در مقابل آنهمه حرف پُرجاذبه و شیرین و عوامفریب ــ که عوامفریبتر از آن، انسان کمتر حرفى را سراغ دارد ــ جوانهاى ما را حفظ کنند. بین جوانهاى ما کسانى بودند که با مارکسیستها مبارزه میکردند؛ مبارزهى علمى میکردند. دیگر حالا هر فکرى باشد، جاذبهى آن بیشتر از آنها که نیست.
تعبیر خلق برگرفته از کمونیستها برای تضعیف واژهٔ ملت
… که به قول آقای نجفی جزو زبان شده. این از آن مواردی است که نمیشود این را از زبان اخراج کرد. ملّت، یعنی همین امّت ما. حالا نمیدانم اصلاً فارسی «ملّت» چه است. اصلاً یک معادل فارسی برای این باید پیدا کنیم.[6] (خلق هم عربی است؛ تاجیکها از کمونیستها گرفتند؛ تعبیرات کمونیستی است؛ کمونیستهای داخلی خودمان هم «خلق» میگفتند؛ خیال میکردند وقتی گفتند خلق، آن کلمهی «ملّت» را ضایع میکنند؛ بالاخره هر مکتبی یک واژهی جدیدی برای خودش میآورد.) حالا واقعاً بگردیم یک کلمهی فارسی برای این پیدا کنیم. من از آن آدمهایی نیستم که معتقد باشم که چون کلمه عربی است، باید گذاشتش کنار؛ نه، کلمه عربی است و به قول مرحوم آلاحمد جزو زبان من است. او میگوید اعتراض …
فروریختن نظامهای الحادی کمونیستی و خروج شوروی از رقابت با آمریکا
و) آخرین سخن، مسئلهى بسیار مهمّ سلطهى روزافزون شیطان بزرگ بر ذخایر کشورهاى اسلامى و حضور بیش از پیش سیاسى و اقتصادى و حتّى نظامى او در این کشورها است. این ابرقدرت ظالم و سلطهطلب، پس از تحوّلات اخیر جهان که منتهى به فروریختن نظامهاى الحادى کمونیستى شد و شوروى از موضع رقابت با آمریکا فروافتاد، درصدد است که سراسر جهان و بخصوص مناطق زرخیز اسلامى را به منطقهى نفوذ بىرقیب خود مبدّل سازد و پس از فراغت از بهاصطلاح جنگ سرد،[38] به جنگ همهجانبهاى با بیدارى اسلامى ــ که مانع مستحکمى در راه این نفوذ است ــ کمر بسته است.
ناتوانی نظام سوسیالیستی و کمونیستی در تأمین رفاه همگانی
… و ادیان الهى این را براى مردم میخواهند. پس هدف بالاتر از مادّیّات است، امّا اسلام مادّیّات را هم که تأمین میکند، براى عموم مردم تأمین میکند؛ یعنى در جامعهى اسلامى باید همهى انسانها از رفاه، آسایش، از امنیّت، از زندگى کافى براى آسایش خیال برخوردار باشند؛ آن چیزى که نه در تمدّن مادّى غرب چنین چیزى وجود دارد و هرگز وجود خواهد داشت و نه در تمدّن و نظام سوسیالیستى و کمونیستى وجود داشت که دیدید به چه سرنوشتى دچار شد. نمونه هم صدر اسلام است و براى رسیدن به آن، احکام الهى و اسلامى کافى است.