رفتن به محتوای اصلی
توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

مکتب مارکسیستی، نظام‌های بلوک شرق و فروپاشی آن‌ها.

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:خطبه‌های نماز جمعه‌ تهران— ۱۳۶۶/۰۲/۰۴

سیر زمانی

از ۱۳۶۶ تا ۱۴۰۴
۱۳۶۶۱۴۰۴

روی هر سال بزنید تا فقط شاهدهای همان سال نمایش داده شود.

شاهدها (۷۳ پاراگراف)

فروپاشی قدرت ظاهراً تسخیرناپذیر کمونیسم در برابر چشم این نسل

7 - افسانه‌ی قدرت لایزال غرب و خصوص امریکا را که استکبار همواره سعی کرده است آن را چندین برابر بزرگ کرده و بی‌وقفه به ذهن مسلمانان القاء کند، بشکنید. به یاد خود و دیگران بیاورید که قدرتِ ظاهراً تسخیرناپذیر کمونیسم، در همین نزدیکیها در برابر چشم همین نسل، شکست و فرو ریخت و از آن هیچ باقی نماند. قدرتهای بزرگنمای کنونی و از جمله قدرت امریکا هم ممکن است به همان آسانی نیست و نابود شوند.

نبود انتخابات و انتصاب رؤسا به دست حزب در کشورهای کمونیستی

… به شدّت در اشتباهند. چه مقایسه غلطی است بین کشور ما و کشوری مثل شوروی سابق که از اوّل تا وقتی منهدم شد، یک انتخابات مردمی و سراسری در آن انجام نگرفت! چه کسی در شوروی انتخابات مردمی دیده است؟ در کشورهای کمونیستی و سوسیالیستی، چه وقت انتخابات انجام گرفته است؟ همیشه حزبها بر سرِ کار آمده‌اند؛ حزبها رؤسا را معیّن کرده‌اند؛ آن هم تازه نه همه افراد یک حزب را، بلکه برگزیدگان یک حزب را! شوراهای مرکزی چهارنفر را معیّن میکردند و در رأس قدرت قرار میدادند و کشور به دست آنها سپرده میشد. با آن اختناق، ملت خبری نداشت که چه کسی می‌آید و چه کسی میرود.

رهایی کشورها از سلطهٔ کمونیست‌ها مرهون شهدای ایران

شهید، برای ملت، کشور، خانواده و برای فرزندان و همسر و پدر و مادر خود، یک نوع یادگار و نشانه‌ی عظمت و افتخار است. همه‌ی این شهدا، شهدای ملت ایرانند و بلکه اگر درست دقت کنید، شهدای امت اسلامی هستند. کسانی که یا در جبهه‌ی جنگ تحمیلی علیه ما، به شهادت رسیدند - مثل پدران شما - یا منافقین آنان را در کوچه و خیابان به شهادت رساندند، در آزادی دنیا از دست کمونیستها تأثیر داشتند. درحقیقت، همه این کشورهایی که از زیر بار سلطه‌ی تحمیلی کمونیستها و نظام الحادی آنها خارج شدند، مرهون منت شهدای ما هستند. این، چیزی است که با استدلال - استدلال تاریخی و علمی - می‌توان آن را ثابت کرد. فقط شعار نیست. امروز که شما می‌بینید در شمال آفریقا نسیم بیداری اسلامی وزیده و پایه‌های حکومتهای وابسته در آن منطقه، در حال لرزیدن است، این متأثر از خون پاک همین شهدای ماست. پس، …

مبارزهٔ کمونیست‌ها با اسلام و جرم شمردن دین در جمهوری‌های شوروی

مى‌دانید کمونیستها چگونه با اسلام مبارزه مى‌کردند؟ این نسلى که امروز در تاجیکستان یا در آذربایجان و یا در جاهاى دیگر دم از اسلام مى‌زنند، از اول بلوغشان تا امروز، در محیطى زندگى کرده‌اند که در آن محیط، اسلام قاچاق و جرم بود! دین جرم بود! نه یک عالم دینى داشتند، نه یک کتاب دینى درست داشتند، نه اجازه داده بودند میراث خودشان را بشناسند، نه از فرهنگ و هنرشان مطلع شوند و نه امواج جهانى اسلام به اینها برسد. این‌طور نیست که بشود با تبلیغات و ارعاب و با پول خرج کردن و خریدن چهار نفر در فلان کشور و کودتا در الجزایر و سازماندهى کردن ضد اسلامیها در مصر و روى کار آوردن آن بابا در ترکیه و این حرفها، بشود موج اسلام‌خواهى و نوگرایى اسلامى را سرکوب کرد. این‌طور نیست! …

مهارت کمونیست‌ها در سازمان‌دهی و تبلیغات

… باید برویم آن اوّلیّات دین را به آنها یاد بدهیم یا چهار تا سینه‌زنى و مانند اینها برایشان بگذاریم؛ این‌جورى نیست. هفتاد سال شلّاق فرمول‌هاى خیلى خوش‌ظاهر و برّاق ایدئولوژیک مارکسیسم و هفتاد سال آن دستگاه تبلیغاتى بسیار کارآمد کمونیست‌ها روى سر اینها بوده. میدانید، کمونیست‌ها در تبلیغات فوق‌العاده‌اند. کمونیست‌ها در دو چیز فوق‌العاده‌اند: یکى سازمان‌دهى است که اصلاً یک چیز سنّتى بود بین کمونیست‌ها، یعنى این چندساله در سازمان‌دهى انصافاً نظیر نداشتند که احزابشان را سازمان‌دهى میکردند؛ و یکى در تبلیغات. تبلیغاتشان در دنیا اصلاً نمونه است و از تبلیغات غربى‌ها ــ با وجودى که امکاناتشان کمتر بود ــ در موارد بسیارى بالاتر بود و غلبه میکرد بر تبلیغات آنها. پدر این غربى‌ها را در یک جاهایى مثل آفریقا و آمریکاى لاتین و همین خاورمیانه و قضیّه‌ى فلسطین اینها با تبلیغاتشان درآوردند! خب این تبلیغات هفتاد سال بالاى سر این مردم کوچه و بازار و جوان و غیره در این منطقه بوده و هنر دین را و احساس دینى را ببینید که بعد از …

اوج نفوذ مارکسیسم در دنیا و گرایش برخی طلاب جوان نجف به سوسیالیست‌ها

رهبر انقلاب: فقط مدرسه که نبود. این عالِم به مدرسه که مى‌‌‌‌‌آمد، همین‌جور بود که میفرمایید؛ در مدرسه، هیچ انگیزه‌‌‌‌‌ى هوى و دنیا فرض کنیم نبود، امّا وقتى مى‌‌‌‌‌آمد بیرون، چطور میشود گفت که نبود؟ آن زمانى که من این قضیّه‌‌‌‌‌ى آسیّدابوالحسن را عرض میکنم، زمانى است که اوج نفوذ مارکسیسم در دنیا است؛ همان زمانى است که آشیخ جواد بلاغى در همان نجف به تنهایى مشغول ردّ افکار دهریّون و مادّیّون بود. حالا در نجف هم بفرض [این مسائل] نبود؛ در همان زمان بنده اطّلاع دارم ــ یعنى اطّلاع شخصى نیست، ثبت شده است ــ کسانى بودند از جوانهاى طلبه‌‌‌‌‌ى نجف که از نجف پا شدند ــ از بیوت مهمّ اهل علم، از بیت صاحب جواهر[11] و مانند اینها، رفتند بغداد، و شعر براى سوسیالیست‌‌‌‌‌ها گفتند. بر آسیّدابوالحسن که اشکالى وارد نیست؛ خب او یک فقیهى بود، مجتهدى بود، تکلیفش را میدانست، برطبق تکلیفش عمل میکرد؛ اشکال شرعى بر او نیست؛ اشکال بر مجراى امور است. امور این‌‌‌‌‌‌جورى جریان پیدا کرده.[12] بعد آن وقت شد آنچه شد. یعنى آنجا سى ‌‌‌‌‌سال تقریباً حکومت …

بی‌جایگاهی تفکر مادی صریح در جهان امروز

برادرانى که در دوران مبارزات و اوایل انقلاب با گروه‌هاى چپ سروکار داشتند یادشان هست که با چه حدّتى[6] و از چه موضع قدرتى و اطمینانى از این مکتب یاد میکردند. خب آن از بین رفت؛ معلوم شد که تفکّر مادّىِ صریح امروز در دنیا جایى ندارد؛ این، نقطه‌ى مثبت این قضیّه بود؛ امّا از آن‌ طرف، امام در نامه‌ى به رئیس‌جمهور شوروى، مرقوم فرمودند که شما باید مواظب باشید که تسلیم غرب نشوید.[7] این[طور] نشد؛ به این توصیه‌ى امام عمل نشد.

تبلیغات پرجاذبهٔ مارکسیست‌ها و حفظ جوانان به دست متفکران اسلامی

روحانیّتِ این کشور، جوانان این کشور را در مقابل تفکّرات پُرجاذبه‌ى مارکسیسم واکسینه کرد؛ پادزهر به آنها زد. مارکسیست‌ها در این مملکت مگر کم کار میکردند؟ [مگر] کم جزوه منتشر میکردند؟ [مگر] کم بحث میکردند؟ همین متفکّرین اسلام و روحانیّون بودند که توانستند در مقابل آن‌همه حرف پُرجاذبه و شیرین و عوام‌فریب ــ که عوام‌فریب‌تر از آن، انسان کمتر حرفى را سراغ دارد ــ جوانهاى ما را حفظ کنند. بین جوانهاى ما کسانى بودند که با مارکسیست‌ها مبارزه میکردند؛ مبارزه‌ى علمى میکردند. دیگر حالا هر فکرى باشد، جاذبه‌ى آن بیشتر از آنها که نیست.

فروپاشی نظام مارکسیستی و سوسیالیستی مفتخر به ضدیت با دین

… شما و در عمر یک ملّت، امّا یک دنیا حادثه، یک دنیا تجربه در این دوازده سال نهفته است. آن روزى که این انقلاب پیروز شد، ارزشهاى معنوى در دنیا مرده بود و ارزشهاى مادّى بر همه‌ى ارکان زندگى ملّتهاى عالم حاکم بود. این انقلاب بر پایه‌ى ارزشهاى معنوى سر بلند کرد. امروز یک نگاه بکنید در دنیا، مى‌بینید پایه‌هاى مادّیگرى لرزیده است؛ انقلابهایى که بر اساس مادّه‌گرى به دنیا آمده بود، مثل بازیچه‌ى کودکان فرو ریخته است؛ آن امپراتوری و نظامى که به مادّیگرى افتخار میکرد، یعنى نظام مارکسیستى و سوسیالیستى که یک امپراتورى بزرگى تشکیل داده بود و افتخار میکرد به ضدّیّت با معنویّت و دین، متلاشى شده و از بین رفته است.

برافراشتن پرچم معارضه با نظام کمونیستی به دست دین‌باوران از آثار انقلاب

… عالم آن ‌قدر خود را قدرتمند میدید که به آنچه داشت، اکتفا نکرد و به افغانستان حمله‌ى نظامى کرد تا از آن طرف شاید این راه را باز ادامه بدهد؛ این‌جور یک نظام متّکى به مادّه‌گرى احساس قدرت میکرد. امروز آن نظام متلاشى شده، از بین رفته، چیزى از آن باقى نمانده. و شگفتا که در کشورهایى که این نظام حاکم بود، پرچم معارضه‌ى با این نظام به دست کسانى افتاد که شعار معنویّت و دین میدادند، شعار خدا و مسیحیّت میدادند. این از آثار انقلاب شما است؛ این را میدانید؟ آن روزى که انقلاب شما به پیروزى رسید، از اسلام بخصوص، به ‌عنوان یک پرچم نجات‌بخش در دنیا خبرى نبود. در کشورهاى اسلامى هم اگر کسى میخواست انقلاب بکند، پایه‌هاى انقلاب، پایه‌هاى مارکسیستى بود؛ انقلابى یعنى کمونیست! این‌جورى بود در دنیا. اسلام را …

فروپاشی نظام‌های کمونیستی در پرتو شعار بازگشت به دین و معنویت

… کانت تنطلق فی تحرّکها من منطلقات فکریّةٍ مادّیّةٍ مارکسیّةٍ؛ فکانت الثّوریّة تعنى الاتّجاه المارکسیّة وتعبّر عنه. فی هذا الجوّ القاتم انطلقت الثّورة الإسلامیّة من منطلق القیم الإلهیّة وأقامت نظامها الإسلامیّ وحطّمت أسس الفکر المادّیّ السّائد فی العالم. و عدنا نشهد الیوم فی شتّى أنحاء العالم الإسلامیّ وفى کثیرٍ من مناطق العالم الثّالث وکذا فی بعض الأقطار المتطوّرة أنّ الأفکار الثّوریّة راحت تعتمد منطق العودة إلى القیم المعنویّة، وهکذا راحت النّظم الشّیوعیّة فی العالم تتهاوى الواحد بعد الأخر بفضل شعارات العودة إلى الدّین والمعنویّات، ولم‌ یعد لبریق النّظام الاشتراکیّ والنّظام الشّیوعیّ عینٌ ولا أثرٌ.

نقش انقلاب اسلامی در زودرس‌تر شدن زوال مارکسیسم و بلوک شرق

… سرتاسر عالم چه احساس شخصیّتى میکنند، چه حرکاتى، چه قیامهایى، چه آرمانهاى فراموش‌شده‌اى که دوباره به یادها آمد و براى آنها حرکت شد. یکى همین مسئله‌ى فلسطین است که شما ملاحظه میکنید؛ چه شعارهاى جدیدى که در اختیار ملّتها قرار گرفت؛ اینها را امروز مشاهده کردند. حتّى نقش پیروزى اسلامى را در زودرس‌تر کردن زوال امپراتورى مارکسیسم و بلوک شرق در دنیا اینها خوب میفهمند و خوب حس میکنند. این انقلاب نقش داشت، نقش آشکارى هم داشت در فروپاشى آن تشکیلات و آن نظام و مشکل شدن کار براى آن اداره‌کنندگان تا کار به اینجا رسید. خب، اینها را مشاهده میکنند؛ بنابراین دشمنى‌شان بیشتر است و عنادشان بیشتر است.

ماندگاری اسلام در آسیای میانه با وجود هفتاد سال استبداد مارکسیستی

… کنید محدّثین اسلام، علماى اسلام از صدر اوّل تا حالا، شاید صدى شصت هفتاد آنها، مال همین منطقه‌‌‌‌ى شرقند. این چیز کوچکى نیست؛ یعنى الان شاید بعضى از این مناطق ۱۲۰۰ سال، بعضى ۱۱۰۰ سال، بعضى ۱۳۰۰ سال است که با اسلام اُنس گرفته‌‌اند؛ اسلام جزو فرهنگ اینها است. دو روز این کمندِ حکومتِ مارکسیستى در منطقه‌‌‌‌ى ترکستان ضعیف شد،[4] شما ببینید آنجا چه خبر است. در این منطقه‌‌‌‌ى شمال خراسان و افغانستان در این چند جمهورى، هفتاد سال، هشتاد سال کمندِ این نظام دیکتاتورى و استبداد مارکسیستى بالاى سر آن مردم بود، یک ذرّه که شل شد، شما ببینید ازبکستان چه ‌‌‌‌جور است، قرقیزستان چه ‌‌‌‌جور است، آن یکى دیگر چه ‌‌‌‌جور است؛ مردم مسلمانند.

دیکتاتوری پرولتاریا و سلب آزادی مردم در ایدئولوژی کمونیستی

… یک ایدئولوژ‌ى‌ای، یک تفکّرى. سالها کار کردند، بعد هم آمدند وارد میدان شدند و آنها در حقیقت اثر گذاشتند بر روى یک حرکت مردمى، و بعد هم از آن حرکت مردمى بُل گرفتند؛[2] آن استفاده‌ى واقعى را آنها بردند ــ اینکه نقش حزب ــ بعد هم آمدند در رأس کار و حکومت کردند؛ در مقابل مردم هم هیچ تعهّدى نداشتند، به مردم هم از اوّل اصلاً اجازه‌ى نَفَس کشیدن ندادند؛ در ایدئولوژى‌شان هم این هست: دیکتاتورى پرولتاریا؛ یعنى آن قوّه‌ى به قول آنها و به ادّعاى آنها کارگرى، که مى‌آید در رأس کار قرار میگیرد و اصلاً دیکتاتورى میکند؛ به کسى اجازه‌ى نَفَس کشیدن نمیدهد؛ آن‌ که فعّال‌ مایشاء[3] است، همان هیئت حاکمه است، که البتّه عبارت است از یک حزب؛ یک حزبى که در رأس قدرت قرار دارد.

حکومت‌های به‌اصطلاح کارگری با حاکمانی از اعیان و اشراف

… بودند از زیر این‌جور استبدادهایی خودشان را خلاص بکنند، دو جور حکومت را تجربه کرده بودند و می‌شناختند و پذیرفته بودند: یکی دموکراسی‌های غربی که در کشورهای غربی و اقمار آنها رایج بود، یکی هم حکومتهای کمونیستی که خودشان اسم آن را میگذاشتند حکومتهای کارگری؛ اگرچه در رأس حکومتها اعیان و اشراف بودند، نه کارگرها؛ و در بالای رأس هرم آن قدرتها، کسانی که قدرت‌رانی و حکمرانی میکردند، با همان سلاطین و رؤسای غیر سبْک خودشان تفاوتی نداشتند؛ امّا اسمشان حکومتهای کارگری بود و دیکتاتوری پرولتاریا؛[16] همین حکومتهای مارکسیستی و سوسیالیستی.

حذف بلوک شرق از صحنهٔ سیاسی جهان در پیوند با پیروزی انقلاب

همین حرکتى که امام بزرگوارمان کرد، امروز دنیا را در یک کوره‌ی عظیم التهاب انداخته و دارد شرق و غرب را دُور خودشان میچرخانَد. این حوادث دنیا ‌-بعضى مستقیم و بعضى غیرمستقیم- به انقلاب اسلامى ما مربوط است. اینکه امروز در دنیاى شکل‌گرفته‌ی دوقطبى، یک قطب از صحنه‌ی سیاسى عالم برداشته شد و دیگر چیزى به نام بلوک شرق و بلوک سوسیالیسم وجود ندارد، اینکه معادلات جهانى در روابط قدرتها و دولتها و کشورهاى کوچک و ملّتها و رژیم‌هاى گوناگون، کاملاً به هم ریخته، این مربوط به پیروزى انقلاب اسلامى در ایران است؛ مربوط به پیروزى دین است؛ مربوط به بیدارى مسلمانها است؛ مربوط به بیدار شدن حسّ دینى در وجدانها است. مسئله این است. البتّه عوامل دیگرى هم هست، آن عواملْ زمینه‌ها هستند؛ هر حادثه‌اى در دنیا متّکى بر یک سلسله زمینه‌ها است؛ بعد یک عاملى وارد میدان میشود و یک …

شکست نظام‌های مارکسیستی ناشی از اسلام و رو آمدن معنویت

… یک لحظه متوقّف بوده‌ایم، اشتباه است؛ در این ده سال ما لحظه‌به‌لحظه پیشروى داشته‌ایم، حرکت به جلو داشته‌ایم، حرکت تکاملى داشته‌ایم- از طُرق مختلف، تمام این زمامها و بندها و بست‌هایى که نظام جهانى را حفظ کرده بود، باز کرده و تمام این اوضاع را به هم ریخته. بدانید که اگر انقلاب اسلامى پیروز نشده بود و ایران، جمهورى اسلامى نمیشد، درست است که یک روز مارکسیسم و نظامهاى مارکسیستى شکست میخوردند، امّا آن روز حالا نبود؛ ممکن بود سى سال دیگر، چهل سال دیگر، شصت سال دیگر باشد. این تحوّل عظیمى که در دنیا به وجود آمد، ناشى از اسلام بود، ناشى از انقلاب اسلامى بود، ناشى از رو آمدن معنویّت بود. این ادّعا نیست؛ این تحلیل است، من به این اعتقاد دارم.

توخالی بودن نظام ضددینی کمونیستی با وجود دهه‌ها تبلیغ الحاد

… صورت هم اعلان نشده بود، یک چیز زیرزمینى مبهمى بود- با دولت لهستان این بود که [آنها] میخواستند مراسم مذهبی‌شان را انجام بدهند و دولت کمونیست نمیگذاشت![12] مذهب، معنویّت. یادم می‌آید آن‌وقت ما در شوراى انقلاب همین قضیّه را با دوستان مطرح کردیم. گفتیم عجیب است! چه کسى خیال میکرد اینها این‌قدر توخالى است؟ در یک کشور کمونیستى، در یک نظام محکمِ ضدّدینى، مستحکم، با حاکمیّت قدرت فکرى تشکیلاتى حزبى و قوی‌ترین حاکمیّتها بر یک نظام، بعد از اینکه در کشور لهستان شاید مثلاً سى و چند سال، چهل سال، در کشورهاى دیگر پنجاه سال، شصت سال، هفتاد سال علیه دین حرف زده شده بود و موزه‌ی آتئیسم درست کرده بودند ‌-میدانید، در این کشورهاى کمونیستى، در شوروى، در جاهاى دیگر، موزه‌هایى است [به نام] موزه‌ی آتئیسم که تمام چیزهایى که نشانه‌ی ضدّیّت با خدا است و به معناى نفى خدا است، یک جا جمع کرده‌اند که جلوى چشم مردم باشد، مردم بروند نگاه کنند و ببینند- ناگهان از درون اینها یک حرکت کارگرى ‌-چون اتّحادیّه‌ی همبستگى مال کارگرها بود- در کارخانه‌ها به وجود بیاید و شعارش عبارت باشد از اینکه میخواهد برود کلیسا، چرا نمیگذارید؟ اتّحادیّه‌ی همبستگى در لهستان چند سال براى این مبارزه کرد.

پایان دنیای سوسیالیسم با فروپاشی بلوک شرق و آرمان‌های مارکسیستی

… عقبند، در این قضیّه هم از غربی‌ها عقبند، آنها این‌قدر توجّه ندارند؛ بعلاوه که یک اشتراک منافعى با این انقلاب حس میکردند، چون میدیدند غرب دارد صدمه میخورد، خیال میکردند که برایشان خوب است. حالا که دیگر همه‌چیز یک‌کاسه شد؛ حالا که دیگر شرق و غربى وجود ندارد؛ حالا که دیگر بلوک غرب و بلوک شرق معنى ندارد؛ همه یکى شد. بلوک شرقى دیگر نیست، اروپاى شرقى تمام شد، شوروى تمام شد، آرزوها و ایدئال‌هاى مارکسیستى و سوسیالیستى تمام شد. دو سه کشور منزوىِ بخت‌برگشته مثل آلبانى و رومانى و مانند اینها باقى مانده‌اند که اینها هم هیچ‌چیز بارشان نیست. ما رومانى را از نزدیک دیدیم و میدانیم آنجا چه خبر است؛[30] اصلاً هیچ‌چیز نیستند؛ یعنى واقعاً نمیشود گفت که [چون] اینها هستند پس دنیاى سوسیالیسم هست. …

فروپاشی نظام‌های مارکسیستی کمتر از یک سال پس از نامهٔ امام به سران شرق

… هزاران مانع و مزاحم و معارض، بسلامت به اوج اعتبار و قدرت رسانید و خطرناک‌ترین دشمنان آن ‌-یعنى سردمداران نظامهاى غربى- را بارها دچار ناکامى ساخت و متولّیان نظامهاى شرقى را از موضعى استوار و مسلّط، به بطلان اندیشه‌هاى مذهب‌ستیز و انسان‌گریزشان هشدار داد؛ و هنوز یک سال از نامه‌ی پیامبرگون و تاریخى او به رأس هرم قدرت دنیاى شرق نگذشته،[8] اکنون جهان شاهد فروپاشى نظامهاى مارکسیست در سراسر جهان است.آرى، رهبر کبیر انقلاب اسلامى که خود را بسیجى میشمرد و بدان افتخار میکرد، جهانى را در مقابله با استکبار و قدرتهاى ستمگر عالم بسیج کرد و خواب راحت را از چشم زورگویان زدود و نور امید را که کلید همه‌ی پیروزی‌ها و پیشروی‌ها است در دل ملّتها تابانید. و بی‌شک همه‌ی دستگاه‌هاى استکبار نیز به‌آسانى نخواهند توانست بذرى را که او پاشیده جمع کنند و بنائى را که او پى افکنده ویران سازند، اگرچه به شدّت و قساوتى عنادآمیز با نتایج و ثمرات جهاد بزرگ او در مبارزه و معارضه‌اند.

نبود آزادی اظهار عقیده و ترویج فکر واحد دستگاه حاکم

… خودش را ابراز کند و هیچ منع قانونی برای او وجود ندارد. عمدتاً این شعار را دنیای غرب در مقابل دنیای کمونیست مطرح میکند. چون در دنیای کمونیست آزادی اظهار عقیده نیست و اعتقادی هم در نظر سردمداران جهان کمونیست به آزادی عقیده وجود ندارد؛ یعنی آزادی بیان عقیده؛ یعنی در کشورهای کمونیستی همان نظرات و افکار سیاسی یا همان مکتبی که مورد قبول رژیم حاکم هست، ترویج میشود در روزنامه‌ها، در رسانه‌های جمعی؛ در بین مردم تنها یک جریان واحد مطرح میشود و هیچ امکانی در اختیار صاحبان عقاید دیگر و مسلکهای دیگر نیست که بتوانند نظراتشان را ارائه کنند و در سطح جامعه مطرح کنند؛ اختلاف سلائق سیاسی وجود ندارد و روزنامه‌ها و رسانه‌ها همه یک نظر و یک فکر را که همان فکر دستگاه حاکم هست، تعقیب میکنند و بیان میکنند. دنیای غرب به عنوان یک امتیازی برای خود، مسئله‌ی آزادی بیان را به صورت یک شعار مطرح کرده و سالهای متمادی است که بر روی آن کار میکنند و تبلیغ میکنند. البته عملاً در دنیای غرب هم جای بحث است که آزادی بیان واقعاً چقدر تأمین شده؟ و آیا همه‌ی نظرات سیاسی و افکاری …

تلاش کمونیست‌ها برای قبضه و تعطیل محیط‌های کارگری

… هست که شما می‌بینید دشمنان هر جامعه‌ای از جمله دشمنان جمهوری اسلامی از اوّل انقلاب تا امروز تلاش داشتند که بلکه بتوانند جامعه‌ی کارگری را از کار در فضای جمهوری اسلامی منصرف کنند، معترض کنند؛ از روز اوّل. بنده خاطره دارم در این زمینه که حالا جای گفتنش نیست. حالا آن روز کمونیست‌ها بودند، مارکسیست‌ها بودند که دنبال این بودند محیط‌های کارگری را قبضه کنند، در اختیار خودشان بگیرند، بعد ناگهان یک بخش را بکلّی تعطیل کنند، فلج [بشود]. هر بخش را که تعطیل میکردند فلج بود؛ امروز هم همان انگیزه وجود دارد؛ آن روز کمونیست‌ها این کار را میکردند، امروز عوامل سیا و موساد این کار را میکنند. البتّه هم آن روز، هم امروز کارگرهای ما محکم ایستاده‌اند و با مشت محکم به دهان طرفها کوبیده‌اند.

نقد ترویج فضای جنگ و تضاد از سوی کمونیست‌ها و ناکامی آن

… هم هستند؛ این نباشد، کاری از او برنمی‌آید؛ او نباشد، از این کاری برنمی‌آید؛ هر دو به هم احتیاج دارند. آن چیزی که میتواند این سهم عادلانه را تأمین کند، وجود انصاف است؛ فضای انصاف؛ برخلاف آن چیزی که کمونیست‌ها شعارش را میدادند، عمل هم نمیکردند؛ دروغ میگفتند. آنها فضای جنگ و فضای تضاد و مانند اینها را ترویج میکردند؛ در عمل معلوم شد که اشتباه میکنند؛ خطای بزرگی بود، کاری هم از پیش نبردند، عملاً هم پایبند نبودند. فضای انصاف، فضای همراهی، فضای همدلی، فضای ناظر دانستن خدا بایستی حاکم باشد تا بتوانند [موفّق باشند]. البتّه در مواردی ابزار سرمایه در یک طرف، موجب تضییع حقّ کارگر در یک طرف دیگر میشود؛ جلوی این باید گرفته بشود. آن طرف هم یک محدودیّتهایی ممکن است برای او وجود …

خلأ فکری دنیا پس از شکست کمونیسم و لیبرالیسم

… نمیتواند آن را انکار کند، آن است که اکنون اسلام از حاشیه‌‌ی معادلات اجتماعی و سیاسی جهان خارج شده و در مرکز عناصر تعیین‌‌کننده‌‌ی حوادث عالم، جایگاهی برجسته و نمایان یافته است و نگاه تازه‌‌ای را در عرصه‌‌ی زندگی و سیاست و حکومت و تحولات اجتماعی عرضه میکند؛ و این در دنیای کنونی که پس از شکست کمونیزم و لیبرالیزم، دچار خلأ عمیق فکری و نظری است، پدیده‌‌ای مهم و پرمعنی به شمار میرود. این نخستین اثری است که حوادث سیاسی و انقلابی در شمال آفریقا و منطقه‌‌ی عربی، در مقیاس جهانی بر جای گذاشته است، و خود مبشّر حقایق بزرگتری است که در آینده اتفاق خواهد افتاد.

وقوع نخستین انقلاب کمونیستی دنیا در فرانسه

البته میدانید در فرانسه چند انقلاب اتفاق افتاده. این انقلابی که در پایان قرن هجدهم اتفاق افتاد، انقلاب کبیر فرانسه است. بعد از حدود چهل سال، یک انقلاب دیگر؛ بعد از حدود بیست سال بعد از آن، یک انقلاب دیگر به وجود آمد؛ یک انقلاب کمونیستی. اولین انقلاب کمونیستی دنیا در فرانسه اتفاق افتاده، که آنجا کمونها را تشکیل دادند.

عبرت از شکست تجربهٔ اردوگاه کمونیستی

… با همکاریهای اقتصادی و رسانه‌ای و انتقال تجربه‌های پیشبرنده و تعالیبخش، کاملاً امکان‌پذیر است. باید عزمهامان را راسخ کنیم؛ به هدفها وفادار بمانیم؛ از اخم قدرتهای زورگو نترسیم و به لبخند آنان دل خوش نکنیم؛ اراده‌ی الهی و قوانین آفرینش را پشتیبان خود بدانیم؛ به شکست تجربه‌ی اردوگاه کمونیستی در دو دهه پیش، و شکست سیاستهای به اصطلاح لیبرال دموکراسی غربی در حال حاضر - که نشانه‌های آن را در خیابانهای کشورهای اروپائی و آمریکایی و گره‌های ناگشودنی اقتصاد این کشورها همه میبینند - با چشم عبرت بنگریم. و بالاخره سقوط دیکتاتورهای وابسته به آمریکا و همدست رژیم صهیونیستی در شمال آفریقا و بیداری اسلامی در کشورهای منطقه را فرصتی بزرگ بشماریم. ما میتوانیم به ارتقاء «بهره‌وری سیاسی جنبش عدم تعهد» در مدیریت جهانی بیندیشیم؛ میتوانیم برای تحول در این مدیریت، سندی …

پایان دوقطبی سرمایه‌داری و کمونیسم بر سر قدرت و ثروت

دو قطبىِ سرمایه‌داری و کمونیزم که جنگ بر سر قدرت و ثروت بود، پایان یافت و امروز دو قطبی میان مستضعفین جهان به رهبری جنبش مسلمین با مستکبران به رهبری آمریکا و ناتو و صهیونیزم است. دو اردوگاه اصلی تشکیل شده است و اردوگاه سومی وجود ندارد.

به‌کارگیری گرایش‌های چپ از سوی آمریکا برای مقابله با ملت ایران

استکبار آمریکائی که یک روزی دشمن علنیاش در دنیا مارکسیزم و کمونیزم بود، برای مقابله‌ی با ملت ایران گشتند گرایشهای چپ و کمونیستهای زهوار دررفته‌ی قدیمی را گوشه کنار پیدا کردند؛ با آنها هم ساختند! شاید بتوانند به ملت ایران صدمه‌ای بزنند؛ اما در همه‌ی این قضایا ناکام ماندند. ملت ایران بر آنها غلبه کرد.

فروپاشی اردوگاه کمونیسم حادثه‌ای بزرگ در جهان

مطلب دوم درباره‌ی حوادث بین‌المللی و منطقه‌ای در ارتباط با اسلام و مسلمین است. از روزگار امام تا امروز، دنیا در زمینه‌ی مسائل سیاسی و جغرافیای سیاسی تغییرات زیادی کرده است: اردوگاه کمونیسم متلاشی شده؛ این یک حادثه‌ی بسیار بزرگ در دنیا بود. مردم مظلوم فلسطین به انتفاضه و قیام رو آورده‌اند؛ این حادثه‌ی بسیار مهمی بود. در سطح دنیای اسلام، بلکه در سطح جهان، نفرت از دولت ایالات متحده‌ی امریکا همه‌گیر شده است؛ این حادثه‌ی بسیار مهمی است. در سطح منطقه، طاغوت بدکردارِ زشت‌سیرتی مثل صدام حسین به درک …

اردوگاه‌های کار اجباری و تبعید به سیبری از محصولات تجربهٔ غربی

یک نمونه ی دیگر، فاشیسم است. ممکن است کوره های آدم سوزی یی که یهودی ها ادعا می کنند، دروغ باشد؛ اما جنایات هیتلر دروغ نیست. فاشیسم یک نمونه از تجربه ی غربی است. کمونیسم و اردوگاه های کار اجباری و به سیبری فرستادن و بقیه ی چیزها از همین قبیل است. لیبرالیسم را هم امروز شما دارید مشاهده می کنید؛ زندان ابوغریب و زندان گوانتانامو و زندان های دیگر. من در گزارشی خواندم که امریکایی ها ده ها زندان شبیه ابوغریب و گوانتانامو در سرتاسر دنیا دارند؛ اما هیچ کس از آنها خبر ندارد و اجازه ی افشاء نمی دهند. در …