امروز نگاه کنید خلیج فارس چه خبر است؛[7] این دولتهایى که هستند، احساس میکنند رگ حیاتشان، شیشهى زندگىشان دست آمریکا است؛ دولت سعودى یک جور، دولت کویت یک جور، آن بقیّه یک جور؛ این ]رژیم پهلوی[ هم مثل آنها بود. هدف و جهت حکومت عبارت بود از پیوستگى، وابستگى، سرسپردگى؛ دانشجو را هم همانجور میخواستند؛ دانشمندى هم اگر میخواستند، همانجور میخواستند؛ مگر یک آدمى که برود یک گوشهاى و کارى به کار آنها و خودش نداشته باشد و براى خودش زندگى …
ناکارآمدی نظامی با وجود ابزار مدرن و نیاز به دفاع دیگران از آنها
… نمونهاش را، نظایرش را، هم در برخى از بخشهاى تشکیلات نیروى مسلّح خود ما مشاهده کردید ــ شماها بیش از من در جنگ مشاهده کردید؛ یک جاهایى ابزار هم بوده، [امّا] بىفایده ــ و هم در برخى از کشورهاى دیگر و بعضى از همین کشورهاى خلیج فارس الان مشاهده میکنید؛ ابزارهاى مدرن در اختیارشان است، آن چیزى که کسر دارند، ابزار نیست؛ امّا به خاطر کمبود آنچه کمبود واقعى است در یک نیروى مسلّح، وجودشان کالعدم است، مثل صفر است؛ آن چیزى که هست هیچ چیز نیست؛ مجبورند دیگرى بیاید از اینها دفاع کند و آنها را در آغوش بگیرد و در بازوى خودش نگه دارد.
نداشتن پارلمان و انتخابات و تعیین موروثی حاکمان
… با فرهنگ غربی نداشته باشد، برای غربیها مجاز است؛ هیچ ایرادی ندارد. بارها عرض کردهایم،[23] غرب با کشورها و دولتهایی رابطهی حسنه دارد که این دولتها و کشورها از ابتدائیترین روشهای دموکراسی هم محروم و دورند. الان در همین منطقهی خلیج فارس شما نگاه کنید؛ کشورهایی که پارلمان ندارند، انتخابات ندارند، مجلس قانونگذاری ندارند، رئیس کشور را مردم انتخاب نمیکنند ــ ارثی انتخاب میشود، روشهای عهد دقیانوس! ــ قوانین کشور را پارلمان و نمایندگان مردم وضع نمیکنند، [بلکه] امیر و سلطان وضع میکند؛ از اینجور کشورها ما در حاشیهی خلیج فارس کم نداریم؛ غرب نسبت به اینها هیچ حسّاسیّتی نشان نمیدهد؛ نه دولتهای غربی، نه مجامع بهاصطلاح حقوقی که برای دفاع از آزادیها و حقوق بشر تشکیل شدهاند و کار میکنند، نسبت به آنها هیچ حسّاسیّتی نشان نمیدهند. در حالی که جمهوری اسلامی ایران مستقلترین و قویترین پارلمان و مجلس …