طرح کتاب شهید جاوید برای سرگرم کردن منبرها و غفلت از مسائل روز
از سابق این طور بود که قبل از ماه رمضان و قبل از ماه محرّم- که وقتِ یک نتایج اسلامی بود- در همان رژیم سابق شما اگر توجه کنید به این قضایایی که پیش آمده، ببینید اینها چه وقت پیش آمده. یک قصه یک وقت میبینید درست شد: «شهید[9]) 971 (» آقا، این منبری، آن منبری، آن منبری، آن محراب، آن محراب، آن محراب، در سطح کشور، همه حرفها شهید جاوید بود! «شهید جاوید» چی بود که این قدر داد بکنید؟ برای چی؟ نزدیک محرّم میشد، میدیدند که اگر این قوهها با هم باشد و یک وقت نکند که توجه بکنند به گرفتاریهای خودشان، توجه بکنند به آنکه گرفتارشان کرده، «شهید جاوید» را پیش میآوردند ما هم غفلت از مسائل روز و از مسائل سیاسی، همه به جان هم میافتادیم. همین قم تمام وقتش را صرف کرد سر «شهید جاوید» تا تمام شد بعد که تمام شد، حالا یک وقت دیگر نزدیک دارد میشود، آقای شمسآبادی[10] را پیش کشیدند! شاید هم خودشان کشتند تا پیش بیاورند. بعد این هم یک خردهای کم شد، شریعتی[11] را پیش کشیدند، هِی دامنبزن! از این ور …
مشغول شدن منبرها به دعوای تأیید و تکذیب این کتاب
… نه! مسلمان است به من چه؛ مسلمان نیست به تو چه! چرا همه قدرتها را به باد فنا میدهید برای اینکه زید مسلمان است یا غیر مسلمان؟ قضیه مرحوم شمسآبادی[14] شما خیال کردید که یک چیز عادی بود. این هم جزء همانها بود که با طریقهای مختلف اینها میآمدند و درست میکردند. یک وقت «شهید[15]) 451 (» را پیش میآوردند، دِ از این ور، دِ از آن ور! یک ماه محرم و صفر و بیشتر، منبرها همه خرج این میشد که شهید جاوید چه! از این طرف یک دستهای تایید؛ از آن طرف یک دستهای تکذیب. یک خورده که این سست میشد، یک چیز دیگر درست میکردند. مرحوم شمسآبادی هم از آن امور بود که شاید هم خودشان این کار را کردند- من نمیدانم- که یک کسی را بکشند صدا درآورند، یک دسته از آن طرف و یک دسته از این طرف، و بساط درست کنند یک قدری که این کمتر میشد آن وقت …
صرف ماه رمضان به مناقشه بر سر این کتاب بهعنوان مسئلهای فرعی
… از ماه رمضان- که از ماه رمضان آنها میترسیدند: مردم مجتمعند و عبادت میکنند و منبر هست و محراب هست، اجتماع هست- یک مسئلهای پیش میآوردند اختلاف بیندازند. قبل از ماه محرّم هم همین کار را میکردند؛ یک مسئله فرعی را پیش میآوردند که ما از مسائل اصلی غفلت کنیم. قبل از ماه رمضان میگفتند «شهید جاوید»![4] تقریباً تمام ماه رمضان را یک دستهای اشکال میکردند، یک دستهای رفع اشکال میکردند؛ یک دستهای فحش میدادند و یک دستهای به این طرف فحش میدادند. آنها هم کنار نشسته بودند به ریش ما میخندیدند که این طور ما اینها را ملعبه کردیم! تمام ماه رمضان [را] در تمام ایران سر یک کتابی، که مسئلهای فرعی بود و هیچ اصلًا چیزی نبود، ضایع میکردند وقت ما را. و ما را منحرف میکردند از اینکه- آن وقت البته قدرت او[5] بود- که نسبت به آنها یک کلمهای بگوییم. همه نسبت به خودمان صحبت میکردیم! یک قدری که این سست میشد- حالا میدیدند که یکوقت اجتماع دیگری است- میآمدند مسئله «شمسآبادی»[6] را پیش میآوردند؛ مرحوم …
غائلهای برای سرگرم کردن روحانیون در ماه رمضان
… را ماها غفلت میکردیم که ما از کجا داریم، اشتباهمان از کجاست. یک ماه مبارک ما سر یک مسئله جزئی به جان هم میافتادیم. اهل منبر دو طایفه میشدند: یک طایفه از آن ور، یک طایفه این ور! علما و مثلًا ... طلبههای ما دو طایفه میشدند: یک طایفه از آن ور، یک طایفه ... یک ماه مبارک را ما هدر میدادیم که دولت را باید در این ماه مبارک ما تنبیهش بکنیم به یک چیزهایی، یک مطالبی بگوییم، آنها درست میکردند این مطلب را و ما را سرگرم میکردند به شهید جاوید! یک ماه، دو ماه، سه ماه این میشد. همچو که این طرف [رو به] سردی میرفت و ماه محرّم مثلًا نزدیک میشد، مسئله مرحوم «شمسآبادی»[7] را پیش میآوردند. ای بسا که شمسآبادی- حالا شاید هم خودشان یک همچو کاری میکردند که این غائله درست بشود! حالا خودشان هم نکرده …